คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ประมาณต้นเดือนธันวาคม 2533 เวลากลางวันวันใดไม่ปรากฏชัด จำเลยข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิง ด. ผู้เสียหายอายุ 13 ปีเศษ โดยผู้เสียหายอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้รวม 3 กรรมต่างกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91, 277จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 วรรคแรก การกระทำของจำเลยเป็นความผิด 3 กระทงเรียงกระทงลงโทษ จำคุกกระทงละ 5 ปี รวมจำคุก 15 ปี คำรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำความผิดตามฟ้อง ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 วรรคแรก เป็นความผิด3 กระทง เรียงกระทงลงโทษจำคุกกระทงละ 5 ปี รวมจำคุก 15 ปีลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปีศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ดังนี้ เมื่อศาลอุทธรณ์พิพากษายืนและให้ลงโทษจำคุกจำเลยในแต่ละกระทงความผิดไม่เกิน 5 ปี ฎีกาของจำเลยดังกล่าวจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาจำเลย
