คำฟ้องและคำให้การ
นายสถิตย์ผูรับมอบอำนาจช่วงจากนายบานเย็นซึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจจากพระองค์เจ้าจุลจักรพงศ์เป็นโจทก์ ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินที่จำเลยที่ ๑ เช่าไปจากโจทก์อัตราเดือนละ ๒๐๐ บาทโดยอ้างว่าสัญญาเช่าสิ้นอายุแล้ว และจำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ เช่าช่วงต่อทำเป็นโรงสูบฝิ่นโดยโจทก์มิได้รู้เห็นยินยอม จำเลยทั้งสองต่อสู้ว่านายสถิตย์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะการมอบอำนาจไม่ถูกต้อง สัญญาเช่ารายนี้ควรได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ๒๔๘๙
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแขวงพระนครเหนือพิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสอง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เรื่องอำนาจฟ้องของโจทก์นั้น ในหนังสือมอบอำนาจของพระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ หมาย จ.๑ ข้อ ๕ มีว่า ให้นายบานเย็นมีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนผู้รับมอบอำนาจคนอื่นที่แต่งตั้งไว้เพื่อการให้เช่าทรัพย์สินของพระองค์ผู้มอบอำนาจและข้อ ๖ มีว่า ให้นายบานเย็นมีอำนาจอีกหลายประการ เช่น ปราณีประนอมยอมความ และยื่นฟ้องต่อศาลด้วยต่อมานายบานเย็นตั้งฝห้นายสถิตย์เป็นผู้รับมอบอำนาจช่วงในการตรวจตราและให้เช่าตึกโรงเรือน ตลอดจนการฟ้องร้องต่อศาลเพื่อขับไล่ตามสัญญาเช่า เป็นการมอบอำนาจเฉพาะการ กับหนังสือมอบอำนาจหมาย จ ง๑ พะเขียนความในข้อ ๕ .ไว้ก่อนข้อ ๖. แต่เมื่ออ่านรวมกันฟังหมดแล้ว เห็นได้ว่าผู้มอบประสงค์ที่จะให้นายบานเป็นผู้มีอำนาจรับช่วงต่อไปตลอดถึงการฟ้องร้อง
เช่นคดีนี้ด้วย ในข้อที่ว่าจะได้ความคุ้มครอง จาก พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า หรือไม่นั้น เรื่องนี้เป็นคดีนโนสาเร่ ศาลสูงต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างว่า จำเลยที่ ๑ เช่าที่ดินมาโดยประสงค์จะปลูกสร้างโรงเรือนให้คนอื่นเช่า มิใช่เป็นที่อยู่อาศัยสำหรับตนเอง สัญญาเช่ารายนี้จึงไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายที่จำเลยอ้าง และสัญญาเช่านี้มีกำหนดเวลาแน่นอน เมื่อสิ้นกำหนดเวลานั้นแล้ว สัญญาเป็นอันระงับตามมาตรา ๕๖๔ ป.พ.พ.
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
