คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่าที่รายพิพาทนี้อยู่ในเขตต์หนองสองห้องอันเป็นที่สาธารณ จำเลยมีที่ดินติดอยู่กับหนองนี้ ต่อมาหนองนี้ตื้นเขินขึ้นเป็นเกาะแล้วที่ริมฝั่งค่อย ๆ ตื้นขึ้นจนเชื่อมติดกับที่ของจำเลย จำเลยได้เข้าทำนาในที่รายพิพาทนี้ เจ้าพนักงานได้เคยห้อมปรามจำเลยแล้ว จำเลยยังเข้าทำนาในที่รายนี้อีก โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ากฎหมายประสงค์ให้ถือเอาการเกิดของที่ดินเป็นสำคัญ ไม่ใช่ถือเอาสภาพของที่ดินในปัจจุบันเป็นหลักวินิจฉัยในคดีนี้ที่ดินมิได้งอกจากตลิ่งของจำเลย แต่ได้เกิดตื้นขึ้นเอง นับว่าเป็นทรัพย์ของแผ่นดิน จำเลยย่อมไม่มีกรรมสิทธิในที่รายนี้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ให้ปรับจำเลย ๑๐ บาทฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามกฎหมายอาชญา ม.๓๓๔ ข้อ ๒
