คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน ๒๙,๗๖๕.๘๖ บาท พร้อมดอกเบี้ยและค่าฤชาธรรมเนียมแก่โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ แต่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยทั้งสอง ศาลชั้นต้นสั่งให้นำค่าฤชาธรรมเนียมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาวางศาลภายในกำหนด ๗ วัน มิฉะนั้นให้ถือว่าทิ้งอุทธรณ์คำสั่ง ศาลชั้นต้นแจ้งคำสั่งให้จำเลยทั้งสองทราบโดยแจ้งคำสั่งให้ทนายความของจำเลยทั้งสองทราบเมื่อวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ ๒๕๒๙ วันที่ ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙ จำเลยทั้งสองแถลงขอวางเงินค่าธรรมเนียมตามคำสั่ง วันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙ ศาลชั้นต้นสั่งว่าจำเลยมิได้ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓๔ จึงไม่รับอุทธรณ์คำสั่ง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าว ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว วินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมมาวางศาลเพียงอย่างเดียวในวันสุดท้ายที่ศาลกำหนด โดยไม่นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล ศาลชั้นต้นจึงชอบที่จะต้องส่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไปยังศาลอุทธรณ์เพื่อให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาตามประมวลกฎหมายวิธี พิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓๖ การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยเสียเองนั้นเป็นการไม่ชอบ แต่อย่างไรก็ตาม นอกจากจำเลยทั้งสองจะไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติของกฎหมายดังกล่าวแล้ว จำเลยยังเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดไว้เพื่อการนั้น ถือได้ว่าเป็นการทิ้งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งตามประมวกกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔(๒) ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความศาลอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ที่จำเลยทั้งสองฎีกาว่า จำเลยทั้งสองได้พยายามปฏิบัติตามคำสั่งศาลแล้ว โดยวางเงินค่าฤชาธรรมเนียมไว้ก่อน แล้วต่อมาได้หาหลักประกันมาวางศาลทันทีที่หาได้ ไม่ได้จงใจฝ่าฝืนคำสั่ง หรือเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลเห็นสมควรกำหนดไว้เพื่อการนั้น ถือไม่ได้ว่าเป็นการทิ้งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔(๒) นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่าตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓๔ บัญญัติว่า ถ้าศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ผู้อุทธรณ์อาจอุทธรณ์คำสั่งนั้นไปยังศาลอุทธรณ์ โดยยื่นคำขอเป็นคำร้องต่อศาลชั้นต้น และนำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล ภายในกำหนดสิบวันนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่ง ซึ่งเป็นบทบังคับให้จำเลยทั้งสองซึ่งอุทธรณ์คำสั่งต้องนำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาล และนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาลพร้อมกับยื่นอุทธรณ์คำสั่งนั้น แต่จำเลยทั้งสองคงชำระแต่ค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์อย่างเดียว ไม่ได้นำเงินค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล
ศาลชั้นต้นจึงได้มีคำสั่งให้จำเลยทั้งสองนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาวางศาล ภายในกำหนด ๗ วันด้วย มิฉะนั้นให้ถือว่าทิ้งอุทธรณ์คำสั่ง แจ้งให้จำเลยทราบ ตามคำสั่งของศาลชั้นต้นนี้แม้จะสั่งเพียงสั้น ๆ ว่า ให้จำเลยทั้งสองนำค่าฤชาธรรมเนียมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาวางศาล ก็ย่อมหมายถึงให้นำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล ตามที่บังคับไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๓๔ ทนายจำเลยทั้งสองทราบคำสั่งศาลแล้ว โดยนางสาวปาริชาติรับแทนเมื่อวันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙ ตามใบรับหมายแจ้งคำสั่ง สารบบอันดับ ๓๒ แผ่นที่ ๖ ซึ่งครบกำหนดวันที่ ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙ ในวันครบกำหนด
จำเลยทั้งสองคงนำแต่ค่าฤชาธรรมเนียมที่ใช้แทนโจทก์จำนวน ๒,๔๒๗.๕๐ บาท มาวางศาลเท่านั้น มิได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล ถือได้ว่าจำเลยทั้งสองทิ้งคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔(๒) แล้ว เมื่อศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์คำสั่ง จำเลยทั้งสองจึงขอวางหลักประกันในวันรุ่งขึ้น ซึ่งก็เลยกำหนด ๗ วันแล้ว ศาลอุทธรณ์สั่งจำหน่ายคดีออกจากสารบบความศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว ฎีกาจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้น ไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของจำเลยทั้งสองต่อไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
