คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินค่าชดเชย สินจ้าง แทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าจ้างสำหรับวันหยุดประจำสัปดาห์พร้อมดอกเบี้ย ฯลฯ ให้แก่โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 13 และโจทก์ที่ 15ถึงโจทก์ที่ 17
จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลยนอกจากที่เกี่ยวกับโจทก์ที่ 11 แล้วเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงจึงรับเฉพาะที่เกี่ยวกับโจทก์ที่ 11 นอกนั้นไม่รับ จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งให้จำเลยนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาภายใน 7 วัน จำเลยยื่นคำแถลงว่า ไม่สามารถหาเงินมาชำระตามคำพิพากษาภายใน 7 วัน ตามคำสั่งศาลได้ศาลแรงงานกลางจึงมีคำสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวจำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์ว่า คำสั่งศาลแรงงานกลางที่ไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งขัดกับพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 31, 54 ประกอบ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 และมาตรา 236 เนื่องจากการนำเงินมาวางตามคำพิพากษานั้นมิใช่บทบังคับเด็ดขาดที่จะนำมาประกอบการวินิจฉัยว่าจะรับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งหรือไม่ ทั้งคำสั่งที่ไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งเป็นอำนาจของศาลสูงพิจารณาสั่ง ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งจึงเป็นคำสั่งที่เกินเลยอำนาจไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณาศาลฎีกาสั่งว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 บัญญัติว่า"ถ้าศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ ผู้อุทธรณ์อาจอุทธรณ์คำสั่งศาลนั้นไปยังศาลอุทธรณ์โดยยื่นคำขอเป็นคำร้องต่อศาลชั้นต้น และนำค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาลและนำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันไว้ต่อศาลภายในกำหนดสิบวันนับแต่วันที่ศาลได้มีคำสั่ง" ฉะนั้นเมื่อศาลแรงงานกลางสั่งให้จำเลยนำเงินที่จะต้องชำระตามคำพิพากษามาวางศาล จำเลยจึงมีหน้าที่จะต้องปฏิบัติตามคำสั่งของศาลแรงงานกลางตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ประกอบด้วยมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ส่วนที่ว่าศาลแรงงานกลางไม่มีอำนาจสั่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์เสียเอง เพียงแต่มีหน้าที่ส่งคำร้องอุทธรณ์คำสั่งไปยังศาลฎีกาเพื่อให้ศาลฎีกาสั่งนั้น เมื่อจำเลยไม่ปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 234 ศาลแรงงานกลาง จึงชอบที่จะปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์คำสั่งนั้นเสียได้ ศาลแรงงานกลางสั่งชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง"
