คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 3/2530พนักงานอัยการ กรมอัยการโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์ร้อยเอกหญิงนันทา โรจนประดิษฐ์โจทก์นางชโลธร วาจรัตจำเลยนางชโลธร วาจรัต จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 219ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำคุกจำเลย 3 เดือน จึงต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ฯลฯฎีกาของจำเลยใน (1) แม้ตอนต้นจะอ้างว่าโจทก์ร่วมไม่มีอำนาจฟ้องและไม่ใช่ผู้เสียหายเพราะไม่ใช่ผู้ทรงเช็คโดยชอบด้วยกฎหมาย เป็นข้อกฎหมายก็ตาม แต่เนื้อหาสาระสำคัญของฎีกาตอนต่อมาเป็นฎีกาดุลพินิจเกี่ยวกับสัญญาจะซื้อจะขายตึกแถวพร้อมที่ดิน ระหว่างโจทก์ร่วมกับจำเลย ฎีกาในข้อ (2) ทั้ง ก. และ ข. ก็เป็นฎีกาดุลพินิจเกี่ยวกับสัญญาดังกล่าว จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามกฎหมายไม่รับฎีกาของจำเลยจำเลยเห็นว่า ที่จำเลยฎีกาในข้อ (2) ก. ว่าสัญญาจะซื้อจะขายตึกพิพาทและที่ดินฉบับเดิมหมดไปแล้ว
การที่โจทก์และจำเลยจะซื้อขายตึกพิพาทและที่ดินกันต่อไป จึงเป็นการจะซื้อจะขายกันโดยมิได้มีสัญญาจะซื้อจะขายต่อกัน เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน เพราะสัญญาดังกล่าวต้องทำเป็นหนังสือสัญญาจะซื้อจะขายจึงจะบังคับได้ตามกฎหมาย และที่จำเลยฎีกาในข้อ (2) ข. ว่า สัญญาดังกล่าวไม่กำหนดวันเดือนปีที่จะโอนที่พิพาทกัน จึงเป็นสัญญาที่จะใช้บังคับคู่สัญญาไม่ได้ คู่สัญญาต้องคืนสู่ฐานะเดิม นั้น เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน และที่ศาลว่าฎีกาในข้อ (1) แม้ตอนต้นอ้างว่าโจทก์ร่วมไม่มีอำนาจฟ้องและไม่ใช่ผู้เสียหาย แต่เนื้อหาสาระสำคัญของฎีกาตอนต่อมาเป็นฎีกาดุลพินิจนั้น จำเลยเห็นว่าประเด็นข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาในข้อ (1) เป็นประเด็นหลักในคดีนี้
โปรดมีคำสั่งรับฎีกาของจำเลยด้วยหมายเหตุ โจทก์และโจทก์ร่วมต่างได้รับสำเนาคำร้องแล้ว(อันดับ 151,152 แผ่นที่ 2) เฉพาะโจทก์ร่วมยื่นคำร้องแก้อุทธรณ์คำสั่ง (อันดับ 155)ระหว่างพิจารณา ร้อยเอกหญิงนันทาโรจนประดิษฐ์ ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 จำคุก3 เดือน และให้นับโทษจำเลยต่อจากโทษคดีดำที่ 8548/2524 คดีแดงที่ 12257/2524 ของศาลแขวงพระนครใต้ด้วยจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 149)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 151)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว
จำเลยฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาล จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาชอบแล้ว ยกคำร้อง
