คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1458/2529พนักงานอัยการจังหวัดร้อยเอ็ดโจทก์โจทก์ร่วมโจทก์นายเลื่อน สิทธิศรีจันทร์โจทก์นายบุญเสาร์หรือเสาร์ มูลเซอร์ กับพวกจำเลยนายบุญเสาร์หรือเสาร์ มูลเซอร์ จำเลยที่ 1ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 195, ม. 225ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาจำเลยที่ 1ไม่มีข้อความโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าไม่ถูกต้องอย่างไรพร้อมเหตุผล จึงมีคำสั่งไม่รับฎีกาย่อของจำเลยที่ 1จำเลยที่ 1 เห็นว่า ฎีกาย่อของจำเลยที่ 1 มีสาระสำคัญว่าจำเลยที่ 1 ไม่เห็นพ้องด้วยกับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ มีความประสงค์จะยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ แต่เนื่องจากจำเลยที่ 1 ไม่มีรายละเอียดในคดีที่จะแก้ต่างหรือหยิบยกข้อแตกต่างมากล่าวในฎีกาย่อได้
จำเลยที่ 1 จึงได้ยื่นคำร้องขอคำพิพากษาและคำให้การพยานโจทก์เพื่อที่จะนำไปเรียบเรียงฎีกาฉบับสมบูรณ์ยื่นต่อศาล แต่ก็เป็นเหตุสุดวิสัยที่จำเลยที่ 1 จะทำได้ครบถ้วนตามบทบัญญัติของกฎหมายในทันทีทันใด อีกทั้งคดีนี้มีเหตุผลทั้งในปัญหาข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายที่จะให้ศาลฎีกาได้วินิจฉัย ประกอบกับคดีมีอัตราโทษสูงควรให้โอกาสแก่จำเลยที่ 1 ได้ต่อสู้คดีให้ถึงที่สุดตามขั้นตอนของกระบวนการยุติธรรม โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาย่อของจำเลยที่ 1 และอนุญาตให้จำเลยที่ 1 ยื่นฎีกาฉบับสมบูรณ์ในเวลาอันสมควรต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 133) ส่วนโจทก์ร่วมยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องระหว่างพิจารณา ผู้เสียหายขอเข้าเป็นโจทก์ร่วม
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตเฉพาะความผิดฐานพยายามปล้นทรัพย์และฆ่าผู้อื่นศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289,340 วรรคท้าย,340 ตรี ประกอบมาตรา 80 เป็นความผิดกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามมาตรา 289 บทหนัก ลงโทษประหารชีวิต และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ,72,72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ลงโทษฐานมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน บทหนัก จำคุก 6 เดือน จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 วรรคท้าย,340 ตรี ประกอบมาตรา 80เมื่อมาตรา 340 วรรคท้ายประกอบมาตรา 80 วางโทษจำคุกตลอดชีวิตจึงไม่อาจจะวางโทษสูงกว่านี้ตามมาตรา 340 ตรีได้
เปลี่ยนโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็นโทษจำคุก 50 ปี และผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯพ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ,72,72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 371 ฐานมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน จำคุก 2 ปี ฐานพาอาวุธปืนลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนบทหนัก จำคุก 6 เดือน รวมโทษจำเลยที่ 2 จำคุก 52 ปี 6 เดือน จำเลยที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 340 วรรคท้ายประกอบมาตรา 80 ลงโทษจำคุกตลอดชีวิต เปลี่ยนโทษจำคุกตลอดชีวิตเป็นโทษจำคุก 50 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 53 ฐานมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนโดยไม่รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 7,72 จำคุก 2 ปี รวมจำคุก52 ปี จำเลยทั้งสามให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่ทางพิจารณา
ลดโทษให้หนึ่งในสาม จำเลยที่ 1 เปลี่ยนโทษประหารชีวิตเป็นจำคุกตลอดชีวิตตามมาตรา 52 และจำคุก 1 ปี 8 เดือน เมื่อลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้วจึงรวมโทษจำคุกแก่จำเลยที่ 1 อีกไม่ได้ให้จำคุกจำเลยที่ 1 ตลอดชีวิตจำเลยที่ 2 จำคุก 35 ปี จำเลยที่ 3จำคุก 34 ปี 8 เดือน ฯลฯศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ที่ 3 ต่างฎีกา เฉพาะฎีกาจำเลยที่ 1ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 120,130)จำเลยที่ 1 จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 133)คำสั่งฎีกาย่อของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาที่ไม่ได้ยกข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงขึ้นอ้างอิง จึงเป็นฎีกาที่ไม่ชัดแจ้ง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคแรก,225 ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาชอบแล้ว และไม่มีเหตุจะสั่งอนุญาตให้จำเลยที่ 1ยื่นฎีกาฉบับสมบูรณ์ ในเวลาอันควรตามขอ ยกคำร้องของจำเลยที่ 1
