คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1446/2529นายคมน์ หวังศิริโจทก์การรถไฟแห่งประเทศไทย กับพวกจำเลยนายคมน์ หวังศิริ โจทก์ผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 54ความว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่าอุทธรณ์ของโจทก์เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 จึงไม่รับอุทธรณ์โจทก์โจทก์เห็นว่า อุทธรณ์ข้อ 3
ที่โจทก์อุทธรณ์ว่าศาลแรงงานกลางไม่ได้วินิจฉัยฟ้องโจทก์ตามข้ออ้างและข้อกล่าวหาทุกประเด็นทุกข้อและอุทธรณ์ข้อ 4
ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลแรงงานกลางรับฟังข้อเท็จจริงขัดต่อข้อเท็จจริงที่ปรากฏในสำนวน นั้น เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมาย อุทธรณ์ของโจทก์จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายทั้งสิ้น และเป็นสาระสำคัญแห่งคดีอันควรสู่ศาลสูงสุด ทั้งนี้เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม โปรดมีคำสั่งรับอุทธรณ์ของโจทก์ไว้พิจารณาหมายเหตุ ทนายจำเลยที่ 1 ที่ 2 ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว(อันดับ 80)โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ให้รับโจทก์เข้าทำงานตามเดิมโดยมีตำแหน่งหน้าที่ไม่ต่ำกว่าเดิม ขึ้นเงินเดือนให้โจทก์ปีละ1 ขั้น นับแต่ปี 2526 จนกว่าจะรับโจทก์เข้าทำงานตามปกติ ให้นับอายุการทำงานของโจทก์ติดต่อกัน ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าเสียหายเพราะขาดรายได้ที่จะได้รับจากการทำงานเป็นเงิน142,160 บาท และนับแต่วันฟ้องตลอดไปเดือนละ 8,885 บาท
จนกว่าจำเลยที่ 1 จะรับโจทก์เข้าทำงานปกติ พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์หากไม่สามารถรับโจทก์เข้าทำงานได้ตามเดิมไม่ว่าจะด้วยประการใดก็ตาม ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันหรือแทนกันชำระค่าเสียหายเพราะขาดประโยชน์ทำมาหาได้และที่จะพึงได้รับเป็นเงิน 914,460 บาท ให้จ่ายค่าชดเชยเมื่อเกษียณอายุออกจากงานจำนวน 63,660 บาท และจะต้องจ่ายเงินบำเหน็จฯ เป็นเงิน 498,670 บาทแก่โจทก์ พร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยที่ 1 ให้สวัสดิการตามระเบียบของจำเลยที่ 1 แก่โจทก์ทุกประการศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์
ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าว(อันดับ 77)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 78)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว อุทธรณ์ข้อ 3 ของโจทก์เป็นอุทธรณ์โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังว่า ในวันเกิดเหตุโจทก์เป็นพนักงานผู้รับผิดชอบตรวจตัดเจาะตั๋วโดยสาร ไม่ใช่นายพายัพ บุญถึงส่วนอุทธรณ์ข้อ 4 สรุปแล้วเป็นเรื่องให้เชื่อพยานของฝ่ายโจทก์จึงเป็นอุทธรณ์โต้เถียงดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลแรงงานกลาง เป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ดังกล่าวของโจทก์จึงชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
