คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2123/2532พนักงานอัยการประจำศาลแขวงอุบลราชธานีโจทก์นายแก้ว นามนนท์จำเลยนายแก้ว นามนนท์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.อ. ม. 218 วรรคแรกความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาจำเลยเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรกประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ. 2499 มาตรา 4 จึงไม่รับจำเลยเห็นว่า ฎีกาของจำเลยเป็นฎีกาในข้อกฎหมายเกี่ยวกับการใช้ดุลพินิจของศาลที่ฟังคำรับสารภาพของจำเลยมาฟังลงโทษจำเลยโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 66)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4,5,6,10,12,15 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83 ให้ปรับ 1,000 บาทศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา
ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 65)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 66)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว จำเลยฎีกาว่าจำเลยไม่ได้รับสารภาพในชั้นจับกุมและชั้นสอบสวนด้วยความสมัครใจ จึงเป็นฎีกาที่โต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานของศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง คดีนี้ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยนั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
