คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2537 (เลขอ้างอิง 58839)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า ผู้ร้องฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า เป็นฎีกา ที่ไม่เป็นสาระแก่คดี จึงไม่รับฎีกาคืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกา แก่ผู้ร้องผู้ร้องเห็นว่า ฎีกาข้อ 2.1 ที่ว่า ผู้ร้องยื่นคำร้อง อุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้ผู้ร้องเลื่อนคดี และยกคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถา โดยเสียค่าคำร้องในอัตรา 40 บาท เป็นการถูกต้องแล้ว และฎีกาข้อ 2.2ที่ว่า ผู้ร้องเลื่อนคดีเพราะเจ็บป่วยมีใบรับรองแพทย์มาแสดงกรณีมีเหตุจำเป็นสามารถเลื่อนคดีได้นั้น เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของผู้ร้องไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องคดีชั้นร้องขัดทรัพย์และขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถาคดีสืบเนื่องมาจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดิน6 แปลง พร้อมสิ่งปลูกสร้างของจำเลยทั้งสอง เพื่อบังคับชำระหนี้แก่โจทก์ ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดและคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถา ในวันนัดไต่สวนคำร้องขอดำเนินคดีอย่างคนอนาถา ผู้ร้องขอเลื่อนการพิจารณาคดี ศาลชั้นต้นอนุญาตต่อมาทนายผู้ร้องยื่นคำร้องขอเลื่อนคดีอีกอ้างเหตุผู้ร้องเจ็บป่วยมาศาลไม่ได้พร้อมใบรับรองแพทย์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าผู้ร้องขอเลื่อนคดีครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 พฤติการณ์มีลักษณะ เป็นการประวิงคดี จึงให้ยกคำร้อง หากผู้ร้องประสงค์จะดำเนินคดีต่อไป ให้ผู้ร้องนำค่าธรรมเนียมมาชำระภายใน 7 วัน ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งโดยเสียค่าคำร้องในอัตรา 40 บาท ศาลอุทธรณ์ภาค 1 มีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาให้ศาลชั้นต้นเรียก ค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์จากผู้ร้องในอัตรา 200 บาท ให้ถูกต้อง ครบถ้วน แต่ผู้ร้องไม่นำเงินค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์มาชำระ ตามคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของผู้ร้องผู้ร้องฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว (อันดับ 61)ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 62)คำสั่งพิเคราะห์แล้วเห็นว่า ฎีกาของผู้ร้องไม่ต้องห้ามมิให้ฎีกาและเป็นฎีกาที่มีสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ให้รับฎีกา ของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไป