คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 2489/2537นางสาวทองมุข ชัยพิเดชโจทก์สหกรณ์สามล้อรัตนโกสินทร์ จำกัด กับพวกจำเลยนางสาวสุรวงศ์ วรรณปักษ์ ทนายโจทก์ผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า คดีนี้ศาลชั้นต้น พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ชำระเงินให้โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 370,000 บาท จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 อุทธรณ์ ส่วนโจทก์ไม่อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3ชำระเงินให้ โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 220,000 บาท ดังนั้นจำนวนทุนทรัพย์ ที่พิพาทกันในชั้นฎีกาจึงมีเพียง 150,000 บาท และฎีกาของ โจทก์ที่ 1 เป็นการโต้เถียงดุลพินิจของศาลในการกำหนดค่าเสียหาย จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรกจึงไม่รับฎีกาของโจทก์ที่ 1 คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมดโจทก์เห็นว่า คดีนี้โจทก์ฎีกาเรียกร้องเอาค่าเสียหายตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นทุนทรัพย์จึงต้องถือเอาทุนทรัพย์ ตามที่ศาลชั้นต้นพิพากษาไว้
จะถือเอาทุนทรัพย์ตามที่ศาลอุทธรณ์ พิพากษาหาชอบไม่ คดีจึงมีจำนวนทุนทรัพย์เกิน 200,000 บาท โจทก์สามารถฎีกาได้ โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ จำเลยทั้งสี่ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องคดีนี้ ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษารวมกับอีกคดีหนึ่งซึ่งถึงที่สุดแล้วโดยคู่ความมิได้อุทธรณ์ โดยเรียกโจทก์ในคดีนี้ว่า โจทก์ที่ 1ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ร่วมกันชำระเงินให้แก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 370,000 บาท โดยให้จำเลยที่ 4ร่วมรับผิดเพียง 50,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีตั้งแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้จำเลยทั้งสี่ ร่วมกันชำระเงิน 7,505 บาท แก่โจทก์ที่ 2 พร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีตั้งแต่วันฟ้องไปจนกว่าจะชำระเสร็จคำขออื่นให้ยกศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3ร่วมกันชำระเงินให้โจทก์ 220,000 บาท
พร้อมดอกเบี้ย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 166)โจทก์จึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 181)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เดิมศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ชำระเงินให้โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 370,000 บาท ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยที่ 1 ถึงที่ 3 ชำระเงินให้ โจทก์ที่ 1เป็นเงิน 220,000 บาท แม้โจทก์ฎีกาเรียกร้อง เอาค่าเสียหายตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นก็จริง แต่ทุนทรัพย์ ที่พิพาทกันในชั้นฎีกามีเพียง 150,000 บาท
โจทก์ฎีกาดุลพินิจ ของศาลในการกำหนดค่าเสียหาย เป็นการฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาโจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ
