คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ก. เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน 2497 ได้มีผู้ปลอมใบเสร็จรับเงินของราชการกองทัพอากาศขึ้นทั้งฉบับมีความว่าได้รับเงินจากบริษัทจี้เซ้งสี่พระยา 600 บาท ในหนังสือข่าวทหารอากาศและปลอมลายมือชื่อร.อ.ลพ ผู้รับเงินโดยตั้งใจให้เป็นหนังสือสำคัญในราชการกองทัพอากาศซึ่งเป็นความเท็จ ความจริงกองทัพอากาศมิได้ออกใบเสร็จรับเงินค่าโฆษณาจากบริษัทจี้เซ้งทั้ง ร.อ.ลพมิได้รับเงิน 600 บาท ข. จำเลยทั้งสองบังอาจสมคบกันใช้หนังสือสำคัญในราชการปลอมโดยจำเลยที่ 1 ใช้ให้จำเลยที่ 2 นำใบเสร็จรับเงินดังกล่าวไปขอเก็บเงินจากบริษัทจี้เซ้ง ทั้งนี้โดยจำเลยสมคบกันปลอมใบเสร็จรับเงินนั้นโดยตั้งใจให้เป็นหนังสือสำคัญในราชการกองทัพอากาศที่แท้จริงหรือมิฉะนั้นจำเลยทั้ง 2 สมคบกันนำใบเสร็จรับเงินปลอมดังกล่าวไปใช้เป็นหนังสือสำคัญในราชการกองทัพอากาศที่แท้จริงโดยจำเลยทั้งสองรู้ว่าเป็นหนังสือสำคัญที่มีผู้ทำปลอมขึ้น
ค. จำเลยสมคบกันหลอกลวงให้นายเจริญจ่ายเงิน 600 บาทของบริษัทจี้เซ้งแก่จำเลยหากมีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางเสียโดยนายเจริญรู้เสียก่อนว่าเป็นใบเสร็จปลอม ขอให้ลงโทษตามมาตรา 225-227 และ 304จำเลยที่ 1 ต่อสู้ว่ามิได้ปลอมใบเสร็จตามฟ้อง ใบเสร็จของกลางเป็นของนายบุญเรือนจ้างมาให้จำเลยที่ 1 ช่วยไปเก็บเงิน จำเลยที่ 1 เชื่อโดยสุจริตว่าเป็นของกองทัพอากาศที่แท้จริงจึงรับไว้และให้จำเลยที่ 2 ไปเก็บเงินอีกต่อหนึ่ง และตัดฟ้องว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมทำให้จำเลยเสียเปรียบและหลงข้อต่อสู้ ฯลฯจำเลยที่ 2 ต่อสู้ว่าจำเลยที่ 1 ขอให้จำเลยที่ 2 ไปเก็บแทนโดยสัญญาให้ค่าจ้างศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยที่ 1 เป็นผู้ปลอมใบเสร็จของกลางจำเลยที่ 2 รับไว้โดยไม่รู้ว่าปลอมไม่มีผิด
ใบเสร็จของกลางเป็นหนังสือสำคัญในราชการฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุมพิพากษาว่านายประเสริฐจำเลยที่ 1 มีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 225ฯ ให้จำคุกไว้ 3 ปี ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะนายประทีปจำเลยที่ 2 ของกลางริบนายประเสริฐจำเลยที่ 1 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนนายประเสริฐจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 เพียง 3 ปี ฉะนั้นจึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ส่วนฎีกาปัญหาข้อกฎหมายของจำเลยที่ 1 รวม 3 ข้อคือ1. ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม2. ศาลจะรับฟังคำนายร้อยตำรวจเอกเล็กไม่ได้เพราะผิดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 2433.
ใบเสร็จรับเงินของกลางเป็นหนังสือธรรมดาไม่ใช่หนังสือสำคัญในราชการ เพราะหนังสือข่าวทหารอากาศไม่ใช่ราชการ ฎีกาข้อ 1 นั้นศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อได้อ่านฟ้องโจทก์แล้วก็คงเก็บใจความได้ว่าโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยทั้งสองสมคบกันทำใบเสร็จปลอมขึ้นหรือมิฉะนั้นก็สมคบกันใช้หนังสือปลอมโดยจำเลยที่ 1 ใช้ให้จำเลยที่ 2 นำใบเสร็จปลอมไปเก็บเงินจากนายเจริญ ฟ้องดังนี้จำเลยเข้าใจได้ดีไม่ทำให้จำเลยเสียเปรียบหรือหลงข้อต่อสู้อย่างใดจึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุมฎีกาข้อ 2. ที่คัดค้านว่าจะรับฟังคำ ร.ต.อ.เล็กไม่ได้เพราะโจทก์มิได้ส่งสำเนาความเห็นของพยานให้แก่จำเลยก่อน 3 วัน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 243 นั้น เห็นว่ามาตรา 243 นั้นเป็นเรื่องที่ศาลสั่งให้พยานทำความเห็นเป็นหนังสือและบังคับว่าพยานต้องมาเบิกความประกอบหนังสือนั้นและต้องส่งสำเนาหนังสือให้จำเลยก่อน 3 วัน แต่คดีนี้ศาลมิได้สั่งให้พยานทำความเห็นเป็นหนังสือ
พยานมาเบิกความยังศาลโดยถูกโจทก์อ้างในฐานเป็นผู้ชำนาญการตรวจลายมือจึงไม่อยู่ในบังคับที่จะต้องส่งสำเนาเอกสารการตรวจลายมือให้จำเลยก่อน 3 วันฎีกาข้อ 3. นั้นเห็นว่าแม้กองทัพอากาศจะเป็นเจ้าของหนังสือข่าวทหารอากาศและรองเสนาธิการเป็นบรรณาธิการหนังสือนั้นก็ดีโจทก์ก็มิได้สืบให้เห็นว่าหนังสือข่าวทหารอากาศเป็นส่วนราชการในกองทัพอากาศอย่างไร รายรับรายจ่ายของหนังสือนี้ก็ไม่ปรากฏว่าใช้จ่ายเงินของราชการหรือไม่ประการใด จึงยังฟังไม่ได้ว่าหนังสือข่าวทหารอากาศเป็นหนังสือราชการของทหารอากาศฉะนั้นใบเสร็จรับเงินของหนังสือข่าวทหารอากาศไม่ใช่หนังสือสำคัญในราชการ จำเลยจึงมีความผิดตามมาตรา 224 ไม่ใช่ 225พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดตามกฎหมายอาญา มาตรา 224 แต่โทษที่ศาลล่างวางมาสมควรกับความผิดแล้วจึงคงไว้ตามเดิม นอกจากนี้ยืน
