คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1265/2537นางเที่ยง ขุนศรีโจทก์นางสมร ประจวบสุข หรือบุรขันธ์จำเลยนางสมร ประจวบสุข หรือบุรขันธ์ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248 วรรคแรกความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยเป็นการโต้แย้งดุลพินิจในการรับฟังพยานหลักฐานเป็นปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อทุนทรัพย์ที่พิพาทในคดีนี้ไม่เกินสองแสนบาทจึงต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 248 วรรคแรก ไม่รับฎีกาจำเลยเห็นว่า จำเลยฎีกาว่าโจทก์ได้ครอบครองที่ดินพิพาทตามสัญญาที่มีเงื่อนไขบังคับก่อน คือโจทก์ต้องชำระหนี้ให้ครบถ้วน ภายในกำหนดที่ตกลงกับจำเลย จึงจะโอนที่ดินพิพาทให้ เมื่อโจทก์ ไม่ชำระหนี้ตามเงื่อนไข จึงเป็นฝ่ายผิดสัญญา และจำเลยได้ บอกเลิกสัญญากับคืนเงินที่โจทก์ได้ชำระหนี้แก่จำเลยไว้บางส่วน แก่โจทก์ โดยการนำไปวางไว้ที่สำนักงานวางทรัพย์ จังหวัดศรีสะเกษแล้ว โจทก์ครอบครองที่ดินพิพาทโดยไม่ชอบ และไม่มีสิทธิครอบครองจึงไม่มีอำนาจฟ้องเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย
โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาต่อไปด้วยหมายเหตุ ทนายโจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว(อันดับ 77 แผ่นที่ 2)ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ที่ดินเนื้อที่ 6 ไร่ ตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ เลขที่ 598 เลขที่ดิน 61 ตำบลหนองไฮอำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ทางด้านทิศตะวันออกโจทก์เป็นผู้มีสิทธิครอบครอง ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องให้จำเลยรับเงินค่าที่ดินที่โจทก์ค้างชำระ 20,000 บาท และให้จำเลยจดทะเบียนแบ่งแยกที่ดินดังกล่าวให้แก่โจทก์ หากจำเลยไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาของศาลเป็นการแสดงเจตนา ของจำเลย และยกฟ้องแย้งของจำเลยระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ นางสาวสมนึกขุนศรีร้องขอเข้าเป็นคู่ความแทนที่โจทก์ผู้มรณะ ศาลอุทธรณ์ภาค 1มีคำสั่งอนุญาตศาลอุทธรณ์ภาค 1
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องไปจดทะเบียนแบ่งแยกที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 72)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 76)คำสั่งคดีนี้ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยสละการครอบครองที่ดินพิพาทให้โจทก์ตั้งแต่ขณะทำสัญญาซื้อขายกัน โจทก์ได้สิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทแล้ว ที่จำเลยฎีกาว่า โจทก์ครอบครองที่ดินพิพาทโดยไม่ชอบและไม่มีสิทธิครอบครอง เพื่อให้ศาลฟังว่าที่ดินพิพาทยังคงเป็นของจำเลยนั้น เป็นฎีกา ในข้อเท็จจริง คดีนี้ราคาทรัพย์สินที่พิพาทกันในชั้นฎีกา ไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในข้อเท็จจริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคหนึ่ง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ
