คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นนายหน้าขายที่ดินและอาคารของจำเลยที่ ๑ โดยจำเลยที่ ๑ ยินยอมจ่ายค่านายหน้าแก่โจทก์ ๒๓,๐๐๐ บาท ตามสำเนาสัญญาท้ายฟ้องโจทก์ได้จัดการเดินขายที่ดินให้จำเลยที่ ๑ เป็นผลสำเร็จจำเลยที่ ๑ ไม่ยอมจ่ายค่านายหน้าให้โจทก์ กลับสมคบคิดกับจำเลยที่ ๒ เพื่อฉ้อโกงเงินค่านายหน้าเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์อันควรมีควรได้ ขอให้จำเลยทั้งสองชำระค่านายหน้า ๒๓,๐๐๐ บาท กับดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ รับว่าได้ทำสัญญาให้โจทก์จริงดังฟ้องแต่ปฏิเสธว่าโจทก์มิได้จัดการเดินขายให้เป็นผลสำเร็จตามสัญญาที่ทำไว้ จำเลยที่ ๒ แก้ว่าไม่ได้สมคบกับจำเลยที่ ๑ ฉ้อโกงเงินค่านายหน้าของโจทก์ จำเลยที่ ๑ ได้มาเสนอขายจำเลยที่ ๒ พอใจในราคาก็ตกลงรับซื้อไว้ จำเลยที่ ๒ ไม่เคยตกลงกับโจทก์จะจ่ายค่านายหน้าหรือหักเงินค่านายหน้าในการซื้อไว้จ่ายแก่โจทก์ตามธรรมเนียมทั่ว ๆ ไป ค่านายหน้าขายที่ดินผู้ขายเป็นผู้จ่ายโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกร้องค่านายหน้าจากจำเลยที่ ๒
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระค่านายหน้าให้โจทก์ ๒๓,๐๐๐ บาทกับดอกเบี้ย
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์แล้วพิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ผู้เดียวฎีกา ศาลฎีกาได้ประชุมพิจารณาแล้วคดีเฉพาะจำเลยที่ ๑ ไม่มีฝ่ายใดฎีกาจึงไม่มีวินิจฉัย ส่วนจำเลยที่ ๒ ได้พิจารณาแล้วเห็นว่าคดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกค่านายหน้าตามสัญญาแม้จะได้กล่าวว่าจำเลยที่ ๑ สมคบกับจำเลยที่ ๒ เพื่อฉ้อโกงค่านายหน้าเป็นการละเมิดสิทธิของโจทก์อันควรมีควรได้ด้วยก็ดี คำขอท้ายฟ้องของโจทก์ได้ขอแต่เพียงให้ชำระค่านายหน้าเท่านั้น ซึ่งเป็นเรื่องของสัญญาโดยตรงมิได้มีคำขอเรื่องละเมิดแต่อย่างใดไม่ และเงินค่านายหน้าตามสัญญานั้นศาลก็ได้พิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ใช้แล้วจะให้จำเลยที่ ๒ รับผิดตามสัญญาจะได้อย่างไร
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้เฉพาะจำเลยที่ ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์ค่าฤชาธรรมเนียมทั้ง ๓ ศาลระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ ๒ เป็นพับ นอกจากที่แก้พิพากษายืน.
