คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยได้ร้องขอจับจองและขอรับใบเหยียบย่ำทับที่สวนของโจทก์ ขอให้ศาลแสดงว่า ที่สวนรายพิพาทเป็นของโจทก์จำเลยให้การต่อสู้ว่า ที่วิวาทเป็นป่ารกร้างไม่มีเจ้าของจำเลยร้องขอจับของ เจ้าพนักงานออกใบเหยียบย่ำให้เกิน 1 ปีแล้วฟ้องของโจทก์ขาดอายุความศาลอุทธรณ์พิพากษากลับศาลชั้นต้นว่า ที่พิพาทเป็นที่สวนของโจทก์ และโจทก์ฟ้องได้ไม่ขาดอายุความจำเลยฎีกาศาลฎีกาคงฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ ส่วนในประเด็นเรื่องอายุความนั้น ปรากฏว่าที่พิพาทเป็นที่สวน โจทก์ได้ครอบครองทำมาเป็นเวลาประมาณ 30 ปีตามกฎหมายลักษณะเบ็ดเสร็จ บทที่ 42 บัญญัติว่าที่บ้านที่สวนเจ้าของต้องละทิ้งมาช้านานถึง 9-10 ปีจึงขาดกรรมสิทธิ์หรืออีกนัยหนึ่งการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของผู้อื่นนั้นต้องครอบครองนานถึง 10 ปี จึงได้กรรมสิทธิ์ ตัดสิทธิฟ้องร้องของเจ้าของเดิมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 คดีนี้จำเลยถางทำเพียงปีเศษ จะอ้างอายุความตามมาตรา 1374, 1375ขึ้นตัดสิทธิโจทก์ไม่ได้ตามแบบอย่าง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
