คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันว่า ช.จำเลยมีผิดตาม พรบ ฝิ่น พ.ศ.๒๔๖๔ ม.๓๖ ให้จำคุก ๖ เดือน กับปรับ ๓ เท่าราคาฝิ่น ลดฐานปราณีให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๔ เดือน ปรับ ๕๘๙๓ บาท ๒๐ สตางค์ ส่วน ว.จำเลยมีแต่คำรับของจำเลยชั้นไต่สวนเท่านั้น หลักฐานไม่พอลงโทษได้ ให้ปล่อยตัวไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเปนปัญหากฎหมายว่า จำเลยรับสารภาพต่อศาลโปริสภา แม้ไม่ใช่ศาลพิจารณาโทษก็ดี ย่อมฟังได้ตามกฎหมายลักษณพะยานเก่ามีมหาศักราช ๑๘๙๔ ม.๔๘ และ พรบ วิธีพิจารณาความมีโทษสำหรับใช้ไปพลางก่อน ร.ศ. ๑๑๕ ม.๑๑
ศาลฎีกาเห็นว่า คำรับของจำเลยที่จะฟังได้ตามกฎหมาย ๒ มาตราที่โจทก์อ้างนั้น ต้องเปนคำรับต่อหน้าศาลซึ่งมีอำนาจพิจารณาพิพากษา คดีนี้จำเลยรับต่อศาลโปริสภาซึ่งเปนศาลไต่สวน โดยไม่มีพะยานอื่นประกอบจะฟังคำรับของจำเลยมาลงโทษไม่ได้ ให้บังคับคดยืนตามศาลล่าง
