คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2492 โจทก์กู้เงินนายเต้าน้ำ แซ่เจีย 10,000 บาท จำเลยเป็นผู้ค้ำประกัน ดอกเบี้ยร้อยละห้าสลึงต่อเดือนต่อมาอีก 3 เดือนโจทก์มีความประสงค์จะใช้ต้นเงินคืน จำเลยขอร้องว่าจำเลยมีธุระจะต้องใช้เงินรายนี้ในการค้าของจำเลย จำเลยจึงรับเงินจำนวนนี้จากโจทก์ไปเพื่อใช้ให้นายเต้าน้ำแต่จะขอใช้ก่อนสัก 2-3 เดือน ในระหว่างที่จำเลยเอาเงินไปใช้นี้จำเลยจะเป็นผู้ชำระดอกเบี้ยให้เจ้าหนี้เอง โจทก์ก็มอบเงินให้จำเลยไปเพื่อชำระหนี้ดังกล่าว ครั้นเมื่อประมาณ 5-6 เดือนก่อนฟ้องนายเต้าน้ำทวงต้นเงินรายนี้กับดอกเบี้ยที่ค้างอยู่ 9 เดือนเงิน 11,125 บาท โจทก์จึงทราบว่าจำเลยยังมิได้นำเงินรายนี้ไปชำระให้นายเต้าน้ำ จึงขอให้จำเลยชำระเงิน 11,125 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยร้อยละ 7 ครึ่งต่อปีนับจากวันฟ้องจนถึงวันชำระให้โจทก์จำเลยให้การว่า
จำเลยค้ำประกันเงินกู้ที่โจทก์กู้นายเต้าน้ำจริง แต่โจทก์ไม่เคยมอบเงินรายนี้ให้แก่จำเลยและตัดฟ้องว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเพราะไม่ปรากฏวันเวลาและสถานที่กู้ยืม และหนี้ตามฟ้องก็เป็นหนี้เงินกู้ยืมไม่ใช่ฝากทรัพย์หรือตัวแทนเมื่อไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อจำเลยโจทก์จะฟ้องร้องบังคับคดีไม่ได้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 ทั้งนายเต้าน้ำก็ยังมิได้ฟ้องเรียกเงินจากโจทก์ โจทก์ยังไม่มีสิทธิที่จะฟ้องจำเลยศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์นำสืบวันที่จำเลยรับเงินไปจากโจทก์ผิดจากคำฟ้อง 1 ปี จึงไม่เชื่อว่าจำเลยรับเงินไปจากโจทก์ตามฟ้องทั้งตามที่โจทก์เบิกความว่าจำเลยขอยืมเงินที่จะไปชำระนายเต้าน้ำไปใช้แก้ขัดก่อนก็เป็นลักษณะกู้ยืมเมื่อโจทก์ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือลงลายมือชื่อจำเลย โจทก์จะฟ้องร้องบังคับคดีไม่ได้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 พิพากษายกฟ้องโจทก์ให้โจทก์เสียค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความ300 บาทแทนจำเลยโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้เป็นเรื่องกู้ยืมเงินกันเมื่อการกู้ยืมเงินกว่า 50 บาทขึ้นไป ถ้ามิได้มีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ยืมเป็นสำคัญจะฟ้องร้องให้บังคับคดีไม่ได้ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
