คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า นางสาวเป้า สมคะเน อายุ ๑๗ ปีเศษ เป็นบุตรโจทก์อยู่ในความปกครองของโจทก์ และนายพวงซึ่งเป็นตา เมื่อเดือนมิถุนายน ๒๕๐๘จำเลยใช้อุบายหลอกลวงนางสาวเป้าว่าจำเลยรักใคร่นางสาวเป้า และชักชวนให้นางสาวเป้าหลบหนีผู้ปกครองไปอยู่กับจำเลย โดยจะเลี้ยงดูนางสาวเป้าเป็นภริยา นางสาวเป้าหลงเชื่อคำเท็จของจำเลย จึงได้ยอมไปกับจำเลยโดยมิได้รับอนุญาตจากผู้ปกครอง ต่อมาจำเลยได้ใช้กำลังกายข่มขืนกระทำชำเรานางสาวเป้าจนสำเร็จความใคร่หลายครั้ง แล้วจำเลยกลับหลบหนีไม่ยอมให้พบตัว การกระทำของจำเลยจึงเป็นการละเมิดต่อชื่อเสียงเกียรติยศวงศ์ตระกูลของโจทก์ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๔, ๓๑๙ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายฐานละเมิด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้อง จำเลยให้การว่า นางสาวเป้าให้จำเลยพาไปหาหมอดู จำเลยพาไปแล้วก็กลับ แต่นางสาวเป้าไม่กลับ จำเลยมิได้พานางสาวเป้าไปเพื่อข่มขืนกระทำชำเราและมิได้พาไปเพื่ออนาจาร
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยพานางสาวเป้าไปหาหมอดู ไม่มีความผิดตามฟ้องและไม่ได้กระทำละเมิดต่อโจทก์ พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เชื่อว่าจำเลยกับนางสาวเป้ารักใคร่ชอบพอกัน พากันไปในฐานชู้สาว และนางสาวเป้ายินยอมให้จำเลยกระทำชำเรา จำเลยมิได้พาไปเพื่ออนาจาร จึงไม่เป็นความผิดตามที่โจทก์ฟ้อง ส่วนการที่นางสาวเป้ายินยอมเสียตัวให้กับจำเลย โดยจำเลยบอกว่าจะเลี้ยงดูเป็นภริยา แล้วต่อมาจำเลยไม่ยอมรับเลี้ยงดู ก็เป็นเรื่องผิดคำมั่นสัญญา ไม่เป็นการละเมิด โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายไม่ได้ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา แต่ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นฟ้องฎีกาเฉพาะส่วนแพ่งและในส่วนแพ่ง
โจทก์ฎีกายอมรับว่านางสาวเป้าไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหาย เพราะนางสาวเป้ายอมให้จำเลยกระทำชำเรา
โจทก์ฎีกาเรียกค่าเสียหายเฉพาะฐานละเมิดสิทธิของนางเจียนมารดาผู้ปกครอง โดยอ้างว่าเป็นผู้ได้รับความเสียหายในคดีนี้ด้วย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงได้ความตามที่ศาลอุทธรณ์ฟังมาว่าจำเลยกับนางสาวเป้ารักใคร่ชอบพอ พากันไปในฐานชู้สาว และนางสาวเป้ายินยอมให้จำเลยกระทำชำเรา มิใช่เป็นการพาไปเพื่ออนาจาร กรณีจึงเป็นว่านางสาวเป้าสมัครใจตามจำเลยไปเอง และในระหว่างทางนางสาวเป้ายินยอมร่วมประเวณีกับจำเลยจึงยังถือไม่ได้ว่าจำเลยกระทำละเมิดต่อเกียรติยศชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของนางเจียนมารดานางสาวเป้า
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
