คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ลูกจ้างของจำเลยขับรถยนต์บรรทุกมันสำปะหลังมีน้ำหนักบรรทุกเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดในทางการที่จ้างของ จำเลยและเข้าไปในถนนซึ่งอยู่ในความดูแลรักษาและรับผิดชอบของโจทก์ เป็นเหตุให้ถนนดังกล่าวเสียหาย ซึ่งจำเลยต้องร่วมรับผิดชอบด้วย ขอให้บังคับจำเลยชำระค่าเสียหายจำนวน ๒๐,๒๕๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยให้การว่า ลูกจ้างของจำเลยขับรถคันเกิดเหตุมีน้ำหนักบรรทุกไม่เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด และไม่ได้ขับรถคันนั้นในทางการที่จ้างของจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน ๒๐,๒๕๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่นายประยงค์ขับรถยนต์บรรทุกสิบล้อซึ่งบรรทุกมันสำปะหลังของจำเลยเต็มคันรถแล่นเข้ามาในถนนของโจทก์ โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นถนนลาดยางแอสฟัลติคคอนกรีตและบางแห่งมีหลุม บางแห่งมีน้ำขังอยู่ ซึ่งน่าจะรู้ว่าหากรถแล่นเข้าไปอาจทำให้ถนนได้รับความเสียหายได้ และจำเลยไม่ได้สืบหักล้างแต่อย่างใด แม้ถนนดังกล่าวจะไม่มีป้ายห้ามไม่ให้รถยนต์บรรทุกแล่นผ่านก็ตาม เมื่อแล่นเข้ามาเป็นเหตุให้รถติดหล่มไม่สามารถแล่นต่อไปได้ โดยก่อนที่รถจะติดหล่มดังกล่าวได้ความว่าสภาพถนนบริเวณนั้นยังดีอยู่ รถติดหล่มเพราะถนนทรุดลง แสดงว่ารถที่นายประยงค์ขับมีน้ำบรรทุกมากเกินขนาดที่ถนนจะรับน้ำหนักรถดังกล่าวได้ การกระทำของนายประยงค์จึงเป็นการประมาทเป็นเหตุให้ถนนของโจทก์ได้รับความเสียหาย เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์
สำหรับปัญหาว่าจำเลยซึ่งเป็นนายจ้างของนายประยงค์จะต้องรับผิดร่วมด้วยหรือไม่ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า นายประยงค์เป็นลูกจ้างของจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกมันสำปะหลังไปส่งที่กรุงเทพมหานครตามทางการที่จ้าง แม้นายประยงค์จะขับรถออกนอกเส้นทางที่เคยขับก็ตาม แต่ก็ยังอยู่ในระหว่างเวลาที่นายประยงค์ทำงานตามทางการที่จ้าง หากนายประยงค์ขับรถผ่านไปได้ ย่อมสมความประสงค์ของจำเลย จำเลยจึงต้องรับผิดร่วมกับนายประยงค์ด้วย
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น.
