คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของสวนยางพาราแปลงหนึ่ง จำเลยได้ไปแจ้งต่อพนักงานสอบสวนหาว่าโจทก์ทำเพลิงไหม้ลุกลามเข้าไปในสวนของจำเลย แล้วนำเจ้าหน้าที่ทำแผนที่เกิดเหตุรังวัดเอาที่ดินของโจทก์โดยอ้างว่าเป็นของจำเลย และจำเลยได้กรีดยางในสวนของโจทก์ด้วย ขอให้ศาลพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องและให้ใช้ค่าเสียหาย
จำเลยให้การต่อสู้คดี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โจทก์ยื่นอุทธรณ์วันที่ 27 มกราคม 2513 ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ และให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยภายใน 7 วัน ต่อมาวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2513 เจ้าพนักงานศาลชั้นต้นรายงานว่าโจทก์มิได้นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยภายในกำหนดที่ศาลสั่งแต่ทนายจำเลยได้มาขอรับสำเนาอุทธรณ์ไปวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2513นั้นแล้ว
ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง สั่งให้ส่งสำนวนไปศาลอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีตามมาตรา 132(1) โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้ตกลงกับทนายจำเลยให้มารับสำเนาอุทธรณ์ภายในกำหนดที่ศาลสั่งแล้ว ซึ่งเป็นประเพณีที่เคยปฏิบัติมา แต่ทนายจำเลยไม่มารับ โจทก์มิได้เพิกเฉย ขอให้ศาลฎีกาสั่งรับอุทธรณ์ของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การส่งสำเนาฟ้องอุทธรณ์ในคดีแพ่ง โจทก์เป็นผู้มีหน้าที่จัดการนำส่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 70 เมื่อโจทก์ยื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์นำส่งสำเนาอุทธรณ์ให้จำเลยภายใน 7 วันแต่โจทก์มิได้ดำเนินการเกี่ยวกับการนำส่งสำเนาอุทธรณ์นี้แต่ประการใด ข้อที่โจทก์อ้างว่าได้ตกลงกับทนายจำเลยให้ไปรับสำเนาอุทธรณ์จากเจ้าพนักงานศาลเอง แม้จะเป็นเรื่องที่เคยปฏิบัติกันมา ก็มิใช่เป็นการปฏิบัติตามกฎหมายกรณีไม่มีเหตุสมควรที่ศาลจะใช้ดุลพินิจเป็นประการอื่น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
