เนื้อความคำพิพากษา
เมื่อโจทก์ฟ้องและจำเลยให้การแล้ว ศาลกำหนดให้จำเลยนำสืบก่อนต่อมาวันนัดสืบพยานจำเลยนัดสุดท้าย จำเลยและพยานอื่นไม่มาศาลตามกำหนด ศาลเห็นว่าจำเลยประวิงคดี ไม่อนุญาตให้เลื่อนสืบต่อไปอีกตามทีทนายจำเลยร้องขอและถือว่าจำเลยไม่มีพยานมาสืบ ให้งดสืบพยานจำเลย พิพากษาให้จำเลยแพ้คดีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาข้อที่จำเลยฎีกาว่าศาลแพ่งสั่งงดไม่ให้สืบพยานจำเลยเป็นการไม่ชอบ ปรากฏว่าศาลนัดสืบพยานจำเลยครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2504 แต่ไม่ได้สืบกันเลย จนถึงวันที่ 14 มกราคม 2506 ศาลจึงได้สั่งงดสืบพยานในระหว่างนั้นคู่ความขอเลื่อนการพิจารณา 14 ครั้ง โดยโจทก์ขอเลื่อน 3 ครั้ง เพราะทนายป่วยและติดธุระ จำเลยขอเลื่อน 11 ครั้ง
อ้างเหตุทนายป่วยบ้าง ตัวจำเลยป่วยบ้าง และตัวจำเลยไปต่างจังหวัดบ้างศาลฎีกาเห็นว่า ตามที่ฝ่ายจำเลยขอเลื่อนการพิจารณาสืบพยานฝ่ายตนมาเป็นลำดับนั้น เมื่อศาลอนุญาตให้เลื่อนไปแล้ว ในนัดต่อมาก็ไม่ได้สืบสักครั้งเดียว เฉพาะครั้งหลังที่สุดนี้ ทั้ง ๆ ที่ศาลได้สั่งกำชัดไว้ในนัดก่อนแล้ว ตัวจำเลยก็ไม่มาศาล ทั้งพยานอื่นก็ไม่นำมาโดยทนายจำเลยแถลงว่า ทราบว่าตัวจำเลยไปป่วยอยู่ต่างจังหวัดแต่ก็ไม่มีหลักฐานอันใดรับรองว่าตัวจำเลยป่วยจริงมาแสดง นอกจากคำแถลงลอย ๆ เพื่อขอเลื่อนคดีต่อไปอีกพฤติการณ์ของฝ่ายจำเลยส่อให้เห็นว่าเป็นการประวิงแกล้งหน่วงเหนียวคดีไว้ให้ชักช้าโดยไม่มีเหตุอันสมควร จึงชอบที่ศาลจะชี้ขาดโดยไม่ต้องสืบพยานจำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 86 วรรค 2 และ 110 ได้พิพากษายืน
