คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสามสำนวนนี้ ศาลมีคำสั่งให้รวมพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกันโดยเรียกโจทก์เรียงตามลำดับสำนวนว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 3ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้เพิกถอนคำสั่ง องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพเขตการเดินรถที่ 11 ที่ 213/2534 เฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับโจทก์ที่ 1 และที่ 3 ให้จำเลยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ที่ 1 จำนวน 29,569.83 บาท โจทก์ที่ 3 จำนวน 15,528.80 บาท และให้จำเลยจ่ายเงินช่วยเหลือบุตรแก่โจทก์ทั้งสามคนละ200 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระแก่โจทก์แต่ละคนเสร็จ คำขออื่นให้ยกโจทก์ที่ 2 อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ข้อ 2.1 มิได้โต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟังว่า การที่โจทก์ที่ 2 ชักชวนให้พนักงานอื่นไปนำเที่ยว
ทำให้จำเลยและประชาชนผู้ใช้บริการเสียหาย แม้เป็นข้อกฎหมายก็ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนอุทธรณ์ข้อ 2.2 เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังเพื่อนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง สำหรับอุทธรณ์ข้อ 2.3 เป็นผลจากอุทธรณ์ข้อ 2.2 และข้อ 2.3 จึงเป็นส่วนหนึ่งของอุทธรณ์ข้อ 2.1 และ 2.2ไม่รับอุทธรณ์โจทก์ที่ 2โจทก์ที่ 2 ยื่นคำร้องต่อศาลฎีกาว่า อุทธรณ์ข้อ 2.1 เป็นข้อกฎหมายอันเป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัย ส่วนอุทธรณ์ข้อ 2.2 เป็นอุทธรณ์ในข้อกฎหมาย สำหรับอุทธรณ์ข้อ 2.3 เป็นอุทธรณ์ที่เป็นผลจากอุทธรณ์ข้อ 2.1 และข้อ 2.2 จึงเป็นอุทธรณ์ข้อกฎหมายด้วย ขอศาลฎีกามีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปศาลฎีกามีคำสั่งว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว สำหรับอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อ 2.1 นั้น ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ที่ 2 ชักชวนพนักงานอื่นทั้งที่มีเวรหยุดและวันทำงานตรงกับวันเกิดเหตุไปเที่ยว เป็นเหตุให้รถยนต์โดยสารของจำเลยไม่สามารถออกแล่นรับส่งผู้โดยสารประมาณ 10 คัน โจทก์ที่ 2 ย่อมเล็งเห็นได้ว่าจำเลยต้องขาดรายได้และก่อให้เกิดความเสียหายแก่รัฐและประชาชน แล้ววินิจฉัยว่าการกระทำของโจทก์ที่ 2 เป็นการไม่ยึดถือระเบียบ ข้อบังคับ คำสั่ง แบบแผน และวิธีปฏิบัติขององค์การจำเลยถือได้ว่าโจทก์ที่ 2 จงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบ ข้อบังคับ คำสั่ง แบบแผนและวิธีปฏิบัติ โจทก์ที่ 2 อุทธรณ์ว่า การกระทำของโจทก์ที่ 2 ตามที่ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงมานั้น
ไม่เป็นการจงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบแบบแผน ข้อบังคับ คำสั่ง และวิธีปฏิบัติเพราะตามข้อบังคับของจำเลยฉบับที่ 46 ไม่มีข้อความใดห้ามพนักงานจัดนำเที่ยวหรือชักชวนพนักงานอื่นไปเที่ยว เห็นได้ว่าอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อนี้ เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายที่ว่า การกระทำของโจทก์ที่ 2 เป็นการจงใจไม่ปฏิบัติตามระเบียบ ข้อบังคับ คำสั่ง แบบแผน และวิธีปฏิบัติหรือไม่ ซึ่งเป็นประเด็นข้อพิพาทในคดีนี้ตามที่ศาลแรงงานกลางได้กำหนดไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 4 ตุลาคม 2534 ดังนั้น อุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อนี้ จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระอันควรได้รับการวินิจฉัยที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ข้อนี้จึงไม่ชอบสำหรับอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อ 2.2 นั้น
โจทก์ที่ 2 อุทธรณ์ว่า การกระทำของโจทก์ที่ 2 มิใช่เป็นการกระทำผิดวินัยตามข้อ 8 หรือข้อ 9 และมิได้มีข้ออ้างหรือมีพฤติการณ์ตามข้อ 39.1, 39.2 หรือ 39.3 แห่งข้อบังคับของจำเลย ฉะนั้น การที่จำเลยสั่งพักงานโจทก์ที่ 2 จึงไม่ชอบเพราะขัดต่อข้อบังคับข้อ 39 เห็นได้ว่าอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อนี้เป็นการโต้เถียงปัญหาข้อกฎหมายว่าการกระทำของโจทก์ที่ 2 ตามข้อเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางรับฟังมานั้น อยู่ในข่ายที่จำเลยจะสั่งพักงานโจทก์ที่ 2 ได้หรือไม่ หาใช่เป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่การวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายไม่ ที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อนี้จึงไม่ชอบส่วนอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ข้อ 2.3 เป็นผลจากอุทธรณ์ข้อ 2.1 และ 2.2 จึงเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายที่ไม่ต้องห้ามด้วยที่ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ข้อนี้ จึงไม่ชอบเช่นกันฉะนั้น จึงให้รับอุทธรณ์ของโจทก์ที่ 2 ทุกข้อไว้ดำเนินการต่อไป"
