คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ของโจทก์ ซึ่งจำเลยได้บุกรุกเข้ามา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าแผนที่หลังโฉนดของโจทก์ผิดความจริงเขตต์ที่วิวาทมิได้อยู่ในโฉนดของโจทก์และจำเลยได้ครอบครองมานานแล้ว จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินว่าที่ศาลล่างทั้ง ๒ ชี้ขาดว่าโฉนดของโจทก์คลาดเคลื่อนจากความจริงนั้น ศาลได้พิพากษาโดยอาศัยคำพะยานในท้องสำนวน เมื่อฟังว่าที่พิพาทมิได้อยู่ในโฉนดของโจทก์โดยจำเลยปกครองมานานแล้วดังนี้ โจทก์ก็ชนะคดีมิได้ และทั้ง ม.๑๒๙๙ และ ๑๓๐๐ ก็ไม่เกี่ยวกับคดีชนิดนี้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนให้ยกฎีกาโจทก์
