คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ซื้อที่พิพาทจากนายหรี่และได้ทำการโอนไปไต่สวนต่อเจ้าพนักงานถูกต้องแล้ว จำเลยไม่ยอมออกจากที่พิพาท จึงขอให้ขับไล่จำเลย
จำเลยให้การว่าจำเลยได้ซื้อที่จากนายหรี่และได้ครอบครองมา ๑๐ ปีกว่าแล้ว ในวันพิจารณาคู่ความแถลงรับกันในรายงานพิจารณาว่าจำเลยจะสิบว่าจำเลยครอบครองที่รายพิพาทจนได้สิทธิครอบครองแล้ว โจทก์ซื้อที่พิพาทโดยไม่สุจริต ไม่เสียค่าตอบแทน ทั้งโจทก์ได้รู้ถึงสิทธิครอบครองของจำเลยอยู่ก่อนนี้แล้ว ฝ่ายโจทก์จะสืบว่า โจทก์ได้สิทธิในที่พิพาทโดยเสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว ข้อที่ว่าโจทก์รู้ถึงสิทธิครอบครองของจำเลยอยู่ก่อนซื้อกัน โจทก์ปฏิเสธ ศาลชั้นต้น,ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยแล้วฟังข้อเท็จจริงว่า การโอนที่พิพาทระหว่างนายหรี่กับโจทก์ไม่สุจริต พิพากษายกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่า ที่ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงมานั้นไม่ชอบด้วยกระบวนพิจารณา เพราะจำเลยต่อสู้โดยอาศัยสิทธิครอบครองทางเดียว จึงไม่มีประเด็นที่จะสืบว่า การโอนระหว่างนายหรี่กับโจทก์นั้นสุจริตหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยให้การว่าได้ครอบครองที่พิพากษาโดยสงบและเปิดเผยโดยเจตนาเปิดเผยเป็นเจ้าของติดต่อกันมาเกิน ๑๐ ปีแล้ว และโจทก์มิได้คัดค้าน จำเลยก็ย่อมได้กรรมสิทธิตาม ป.ม.แพ่ง ฯ ม.๑๓๘๒ ถ้าโจทก์ประสงค์จะมิให้จำเลยยกสิทธิที่จำเลยได้มานั้นขึ้นต่อสู้โจทก์ ๆ ก็มีหน้าที่ต้องนำสืบว่าโจทก์ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทนโดยสุจริต และได้จดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตแล้ว กรณีนี้ไม่ใช่จำเลยแก้คำให้การหรือยกข้อต่อสู้ขึ้นใหม่ และโจทก์จำเลยได้แถลงไว้แล้วว่า โจทก์จำเลยจะสืบพะยานตามประเด็นในคดี โจทก์จะปฏิเสธคัดค้านความยินยอมของคนในภายหลัง เมื่อเห็นว่าการนำสืบที่สืบไปแล้วจะเสียเปรียบนั้นไม่ชอบ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนให้ยกฟ้อง
