คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยใช้น้ำมนตร์ให้นางด้วง ซึ่งป่วยเป็นโรคจิต อาบและกิน และรับเงินค่ารักษาเป็นค่าน้ำมนตร์ในการรักษาบำบัดโรคนางด้วง โจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยประกอบโรคศิลป์ โดยมิได้ขึ้นทะเบียนรับใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการควบคุมการประกอบโรคศิลปะ ขอให้ลงโทษ จำเลยรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การให้ผู้ป่วยกินน้ำมนต์และอาบน้ำมนต์ไม่ใช่เป็นการบำบัดโรคด้วยจิตวิเคราะห์ตาม มาตรา ๓ แห่ง พ.ร.บ. ความคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๔๙๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
