คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2536 (เลขอ้างอิง 56144)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของโจทก์เป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ยกเว้น ฎีกาตั้งแต่แผ่นที่ 6 บรรทัดที่ 6 เป็นข้อกฎหมาย ฎีกาได้ จึงรับฎีกาเฉพาะในส่วนนี้ นอกนั้นไม่รับโจทก์เห็นว่า ฎีกาของโจทก์ในส่วนที่ศาลชั้นต้นไม่รับฎีกาเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ ยังมิได้วินิจฉัยถึงและยังไม่ถึงที่สุด ฎีกาของโจทก์ในส่วน ดังกล่าวจึงไม่ต้องห้าม และคดีนี้เป็นคดีฟ้องขอให้ปลดเปลื้อง ทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้ จึงไม่ต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของโจทก์ ทั้งหมดไว้พิจารณาพิพากษาต่อไปด้วยหมายเหตุ ไม่ปรากฏว่าจำเลยได้รับสำเนาคำร้องหรือไม่โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า โจทก์มีสิทธิครอบครองที่ดินพิพาทชอบด้วยกฎหมายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับฎีกาบางส่วน(อันดับ 96)ทนายโจทก์ยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 103)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว เห็นว่า แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ศาลแสดงว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาทก็ตาม แต่จำเลย ได้ให้การว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย เป็นการกล่าว เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ หาใช่ คดีฟ้องขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคา เงินได้ไม่ คดีนี้ทรัพย์สินที่พิพาทมีราคา 80,000 บาท ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาในส่วนแรกของโจทก์มานั้นชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง