คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติที่ ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาท พ.ศ. 2518 มาตรา 62 วรรคหนึ่ง,106 วรรคหนึ่ง, 106 ทวิ จำคุก 6 ปี จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 3 ปี ริบเมทแอมเฟตามีนของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา พร้อมกับยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาซึ่ง พิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์รับรอง ให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาคดีใน ศาลชั้นต้นไม่รับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ศาลชั้นต้น จึงมีคำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยจึงยื่นคำร้องว่าการที่จำเลยยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นหรือผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ซึ่งได้พิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาคดีนี้รับรองฎีกานั้น
หมายถึงให้ผู้พิพากษาที่พิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้น 2 คนคือ นายสุรศักดิ์ วิมลรัตน์และนายสหพรรษ จินานุรักษ์ ส่วนผู้พิพากษาในศาลอุทธรณ์ 3 คน คือ นายพิชัย คุ้มพงษ์ นายพิชัย อภิชาตอำมฤตและนายชัยวุฒิ โลหชิตรานนท์ รับรองฎีกาดังนั้นศาลชั้นต้นต้องส่งสำนวนไปให้ผู้พิพากษาทั้ง 5 ท่าน รับรองฎีกาให้ครบเสียก่อนจึงจะมีคำสั่งในฎีกาจำเลยได้ คำสั่ง ศาลชั้นต้น ที่ไม่รับฎีกาจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย นอกจากนี้ ฎีกาจำเลยเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุด โปรดมีคำสั่ง ให้ศาลชั้นต้น ส่งสำนวนไปให้ผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อ ในคำพิพากษา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ที่เหลือรับรองฎีกาให้ครบ และมีคำสั่งรับฎีกาจำเลยไว้พิจารณาต่อไปศาลฎีกาสั่งว่า
"คดีนี้จำเลยยื่นคำร้องขอให้ผู้พิพากษาศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ที่ได้พิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาตรวจฎีกาของจำเลยและรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง การที่ ผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาคดีในศาลชั้นต้นมีคำสั่งแล้วว่าไม่อนุญาตให้ฎีกา ก็ต้องถือว่าตรงตามความประสงค์ของจำเลยแล้ว และเมื่อไม่มีการอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ฎีกาของ จำเลยจึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง
