คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า จำเลยบังอาจใช้มีดหัวตัด ยาวทั้งตัวและด้ามประมาณ ๑ แขนฟันผู้เสียหายถูกที่แก้มซ้าย เมื่อแผลหายแล้ว ศาลชั้นต้นได้บันทึกไว้ว่า เป็นแผลกลางแก้มซ้ายยาว ๖ ซ.ม. กว่าง ๑/๒ ซ.ม. อยู่ห่างประมาณ ๓ วามองเห็นแผลถนัด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย ๒ ปีตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๖
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า บาดแผลของเจ้าทุกข์ถึงแม้จะเป็นแผลใหญ่ยาวทำให้เสียความงาม แต่ก็ไม่ได้ความเลยว่าทำให้เปลี่ยนรูปดั่งความหมายของข้อบัญญัติในมาตรา ๒๕๖ ข้อ ๖พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๔ จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน โจทก์และจำเลยฎีกา ศาลฎีกาคงฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ส่วนปัญหาเรื่องบาดแผลของผู้บาดเจ็บว่าจะถึงรูปหน้าเสียโฉมอันเป็นบาดแผลสาหัสตามกฎหมายหรือไม่นั้น เห็นว่าตามที่ศาลชั้นต้นตรวจบันทึกไว้ว่าเป็นบาดแผลที่ใหญ่ยาว มองในระยะ ๓ วาเห็นได้ถนัดเช่นนี้ ย่อมทำให้เสียความงามแห่งใบหน้าจนน่าเกลียด ควรเรียกได้ว่า ถึงรูปหน้าเสียโฉมแล้วไม่จำเป็นจะต้องถึงกับทำให้เปลี่ยนรูปดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
