คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2538 (เลขอ้างอิง 55877)

ย่อหลักกฎหมาย

ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ฎีกาของจำเลย ข้อ 2.1 และ 2.2 เป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายที่ไร้สาระ ส่วนข้อ 2.3 เป็นฎีกาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามกฎหมาย จึงไม่รับฎีกาของจำเลยทั้งฉบับ จำเลยเห็นว่า ฎีกาที่ว่า จำเลยมีกัญชาของกลาง ไม่ถึง 10 กิโลกรัม ถือว่ามีเพียงเล็กน้อยไม่ถึงกำหนดที่ กฎหมายให้ถือว่ามีไว้เพื่อจำหน่าย จำเลยควรได้รับโทษ ในความผิดฐานจำหน่ายกัญชาเพียงฐานเดียว เป็นปัญหาข้อกฎหมายโปรดมีคำสั่งรับฎีกาของจำเลยไว้พิจารณาด้วย หมายเหตุ ไม่ปรากฏหลักฐานว่าโจทก์ได้รับสำเนาคำร้อง แล้วหรือไม่ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 มาตรา 26,75 วรรคหนึ่ง,76 วรรคสองลงโทษฐานมียาเสพติดให้โทษประเภท 5(กัญชา) ไว้ในครอบครอง เพื่อจำหน่าย จำคุก 2 ปี ลงโทษฐานจำหน่ายกัญชา จำคุก 2 ปี รวมจำคุก 4 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลย 2 ปี ริบของกลาง คืนธนบัตรจำนวน 60 บาท แก่เจ้าของ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาดังกล่าว(อันดับ 38) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 41)คำสั่ง พิเคราะห์แล้วจำเลยฎีกาว่า กัญชาของกลางไม่ถึงสิบกิโลกรัมถือไม่ได้ว่า จำเลยมีไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายจำเลยแบ่งขายควรได้รับโทษในความผิดฐานจำหน่ายกัญชาเพียงฐานเดียว และจำเลยเป็นคนชรา ควรรอการลงโทษให้จำเลย เห็นว่าคดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัย ฎีกาของจำเลยดังกล่าวเป็นฎีกาโต้เถียงว่าจำเลยมิได้กระทำความผิดและขอให้รอการ ลงโทษ จึงเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคหนึ่ง ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง