คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยมีกระสุนปืนเล็กสั้นแบบ 87 ขนาด 7.62 มม. ใช้ยิงได้ ซึ่งเป็นกระสุนปืนที่ใช้กับอาวุธปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามไว้ในครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 55, 78แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2501 มาตรา 5, 8 กฎกระทรวงมหาดไทยฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2501) ออกตามความในพระราชบัญญัติอาวุธปืน พ.ศ. 2490 ข้อ 16 และสั่งริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า จำเลยมีความผิดฐานมีเครื่องกระสุนปืนสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามไว้ในครอบครองมิได้รับอนุญาต พิพากษาลงโทษตามบทกฎหมายที่ขอให้ลงโทษท้ายฟ้อง จำคุก 1 ปี และริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา
ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาวินิจฉัยในปัญหาที่ว่ากระสุนปืนของกลาง 25 นัดเป็นกระสุนปืนที่ใช้กับอาวุธปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตามที่บัญญัติไว้ในกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2501) ข้อ 16 หรือไม่ กรณีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงมาแล้วว่ากระสุนปืนของกลางเป็นกระสุนปืนเล็กสั้นแบบ 87 ขนาด 7.62 มม. หรือ .30 นิ้ว ใช้ยิงได้ ราษฎรทั่วไปไม่ยอมให้มีได้ ไม่ยอมให้มีการซื้อขายในท้องตลาด ให้มีและใช้ในการสงครามโดยใช้ร่วมกับอาวุธปืนที่ระบุในข้อ 4 อาวุธปืนซึ่งมีเครื่องกลที่บรรจุกระสุนเองให้สามารถยิงซ้ำได้ และมีความยาวของลำกล้องตั้งแต่ 160 มม. ขึ้นไปกับข้อ 5 อาวุธปืนกลทุกชนิดตามกฎกระทรวงที่อ้างถึงในฟ้อง
ดังนี้ เมื่อกฎกระทรวงมหาดไทย ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2501) ข้อ 16 บัญญัติให้เครื่องกระสุนปืนสำหรับใช้กับสิ่งที่ระบุไว้ตั้งแต่ (1) ถึง (9) เว้นแต่เครื่องกระสุนปืนชนิดและขนาดที่ใช้ได้แก่อาวุธปืนซึ่งได้รับอนุญาตเป็นเครื่องกระสุนปืนใช้เฉพาะแต่ในการสงครามตามมาตรา 55 แห่งพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2501 กระสุนปืนของกลาง 25 นัด ย่อมเข้าลักษณะเป็นเครื่องกระสุนปืนที่ใช้เฉพาะแต่ในการสงคราม ตามความหมายในกฎกระทรวงมหาดไทยฉบับที่กล่าวมา ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ยกฎีกาของจำเลย
