คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง
จำเลยให้การรับสารภาพคดีฟังได้ว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ทำไม้กะบกและได้รับมอบอำนาจจากนายประกอบ ศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำไม้พลวงจากป่าและรวมหมอนไว้ ณ ตอไม้ เพื่อให้เจ้าพนักงานตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงแล้ว จำเลยบังอาจนำไม้กะบก ๑ ท่อน ไม้พลวง ๑ ท่อน ซึ่งทำออกตามใบอนุญาตดังกล่าวบรรทุกรถยนต์เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าพนักงานกำกับไม้กะบกตามข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรและไม่แจ้งการชักลากไม้พลวงต่อเจ้าพนักงานผู้อนุญาตเพื่อทำการตรวจวัดประทับตราคำนวณค่าภาคหลวง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๑๑, ๓๙, ๗๑, ๗๓, (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๖, ๑๕, (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๓, ๑๗ ข้อกำหนด ฉบับที่ ๓ (๒๕๐๘) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ ว่าด้วยการทำไม้หวงห้ามข้อ ๖ แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. ๒๔๘๔ มาตรา ๑๑, ๗๓ แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๕๐๓ มาตรา ๑๗ ซึ่งเป็นกระทงหนักแต่เพียงกระทงเดียว ปรับ ๔๐๐ บาท มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๘ คงปรับ ๒๐๐ บาท ริบของกลาง
จำเลยอุทธรณ์ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดฟันและชักลากเสียค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้คืนไม้ของกลาง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ริบไม้ของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ของกลาง
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ในข้อที่จำเลยได้นำไม้กะบก ๑ ท่อนกับไม้พลวง ๑ ท่อนที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้วเคลื่อนที่ออกจากป่า ณ ตอไม้ บรรทุกรถยนต์ไปโดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไม้กะบกและไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราไม้พลวงเพื่อคำนวณค่าภาคหลวง อันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้เท่านั้น ส่วนไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้ว จึงไม่ใช่ไม้ของกลางที่จำเลยได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา ๗๔ จึงริบไม้ของกลางไม่ได้ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
