คำฟ้องและคำให้การ
ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 423/2538นายไพฑูรย์ ศรีนาคฯโจทก์พันตำรวจโทวิชิต อิทธิไมยยะจำเลยพันตำรวจโทวิชิต อิทธิไมยยะ จำเลยผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248ความว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า กรณีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 คดีทุนทรัพย์ พิพาทไม่เกิน 200,000 บาท ต้องห้ามฎีกาข้อเท็จจริง จึงไม่รับ ฎีกาข้อ 2.1 ถึงข้อ 2.3 คงรับฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายข้อ 2.4 ถึง ข้อ 2.7 จำเลยเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องบังคับให้จำเลยทำการจดทะเบียนไถ่ถอนจำนองและส่งมอบที่ดินให้แก่โจทก์ ห้ามมิให้ จำเลยเข้ามายุ่งเกี่ยวในที่ดินอีกต่อไป เป็นคำฟ้องที่ขอ บังคับให้จำเลยกระทำการหรือไม่กระทำการอย่างหนึ่งอย่างใด จึงเป็นคำฟ้องขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็น ราคาเงินได้ ซึ่งเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง โปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาข้อ 2.1 ถึงข้อ 2.3 ของจำเลยไว้พิจารณาต่อไป
หมายเหตุ โจทก์ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 201 แผ่นที่ 3-4) ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรับเงินจำนวน 125,000 บาทและไปจดทะเบียนไถ่ถอนจำนองที่ดินตามหนังสือรับรองการทำ ประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 64 หมู่ที่ 5 ตำบลปากคลองอำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร ให้แก่โจทก์กับส่งมอบและห้ามเกี่ยวข้องกับที่ดินแปลงดังกล่าวอีก หากจำเลยเพิกเฉยให้ถือเอา คำพิพากษาของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้จำเลยชำระ ค่าเสียหายเดือนละ 15,000 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้อง (วันที่ 27 เมษายน 2533) เป็นต้นไปจนกว่าจะจดทะเบียนไถ่ถอนจำนอง และส่งมอบที่ดินคืนโจทก์ ศาลอุทธรณ์ภาค 3
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำขอของโจทก์ ในส่วนค่าเสียหายทั้งหมด นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษา ศาลชั้นต้น จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกาข้อเท็จจริงข้อ 2.1 ถึงข้อ 2.3 รับฎีกาเฉพาะข้อกฎหมายข้อ 2.4 ถึงข้อ 2.7(อันดับ 188) จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 193 แผ่นที่ 2)คำสั่ง พิเคราะห์แล้ว โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับชำระหนี้แล้วจดทะเบียนไถ่ถอนการจำนองคืนให้แก่โจทก์ จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ใช่เจ้าของที่ดินที่จำนอง เพราะได้ขายให้แก่บริษัท นิธิวนา จำกัด ไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ์ในที่ดิน เป็นแต่เพียงว่าทรัพย์ที่จำนองนั้นโจทก์ได้โอนสิทธิ ครอบครองไปให้แก่บริษัทนิธิวนา จำกัด แล้วโจทก์จึงไม่มี สิทธิที่จะขอไถ่จำนองนั้น เป็นคดีฟ้องขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจ คำนวณเป็นราคาเงินได้ ไม่ต้องห้ามฎีกา ในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคสอง จึงให้ รับฎีกาของจำเลยในข้อ 2.1 ถึงข้อ 2.3 ไว้ ให้ศาลชั้นต้น ดำเนินการต่อไป
