คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้บังอาจช่วยเหลือพาคนต่างด้าวสองคนจากประเทศลาวเข้ามาในราชอาณาจักรไทย เหตุเกิดที่ตำบลในเมืองอำเภอเมือง จังหวัดหนองคายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยได้ช่วยเหลือพาคนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรอันเป็นความผิดตาม พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 มาตรา 62 ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 1 ปี 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า แม้จะฟังว่าจำเลยได้ช่วยเหลือพาคนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรโดยฝ่าฝืนกฎหมาย แต่ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุในทางพิจารณาแตกต่างกับสถานที่เกิดเหตุในฟ้องโดยศาลอุทธรณ์ถือว่าเหตุเกิดที่ตำบลวัดธาตุ ซึ่งโจทก์มิได้กล่าวในฟ้องและจำเลยต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ จึงเป็นการหลงข้อต่อสู้
ศาลไม่อาจลงโทษจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 จึงพิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คดีมีข้อหาว่า จำเลยช่วยเหลือพาคนต่างด้าวลอบเข้าเมืองมาทางด้านจังหวัดหนองคาย จะเข้ามาถึงที่แรกที่ตำบลอะไรไม่ปรากฏในฟ้อง แต่โจทก์ได้บรรยายฟ้องต่อไปว่า จำเลยไม่พาไปผ่านการตรวจของพนักงานเจ้าหน้าที่ และไม่ไปรายงานตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ณ ที่ทำการตรวจคนเข้าเมืองที่ใกล้ที่สุด อันเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย แล้วจึงระบุในฟ้องว่า เหตุเกิดที่ตำบลในเมืองอำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย ครั้นศาลพิจารณาคดีแล้วปรากฏว่าจำเลยช่วยเหลือพาคนต่างด้าวลอบเข้ามาแถวท่าวัดธาตุในเขตท้องที่อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย ซึ่งตามกฎหมายจะต้องให้ผ่านการตรวจของเจ้าพนักงาน
ถ้ายังไม่ผ่านการตรวจก็ต้องไปรายงานตัวเจ้าพนักงานที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุด อันได้แก่ด่านตรวจคนเข้าเมืองซึ่งตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง แต่จำเลยกลับพาคนต่างด้าวหลบไปและถูกตำรวจจับที่ตำบลวัดธาตุ ห่างจากด่านตรวจคนเข้าเมืองที่ตำบลในเมืองประมาณ 12 กิโลเมตร ดังนี้จะถือว่าสถานที่เกิดเหตุที่ปรากฏในทางพิจารณาแตกต่างกับสถานที่เกิดเหตุที่โจทก์กล่าวในฟ้องหาได้ไม่ศาลฎีกาเห็นต่อไปว่า ตำบลในเมืองกับตำบลวัดธาตุก็อยู่ในเขตท้องที่อำเภอเมืองหนองคาย และจังหวัดหนองคายด้วยกัน ประกอบกับโจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยช่วยเหลือพาคนต่างด้าวลอบเข้าเมืองมาทางด้านจังหวัดหนองคาย พิจารณาก็ได้ความเช่นนั้นถูกต้องแล้วจำเลยไม่พาไปให้รายงานตัวที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุด
ด่านตรวจคนเข้าเมืองนั้นก็ตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง ซึ่งถูกต้องตรงกับสถานที่เกิดเหตุตามฟ้อง แม้จะปรากฏในทางพิจารณาว่า จับจำเลยได้ที่ตำบลอื่น และจะถือว่าตรงที่จับได้เป็นสถานที่เกิดเหตุซึ่งต่างกับที่กล่าวในฟ้องก็ดี ก็ไม่ใช่แตกต่างกันในข้อสาระสำคัญ และทั้งจำเลยก็มิได้หลงต่อสู้อย่างใด คดีชอบที่จะลงโทษไปได้ตามความผิดที่พิจารณาได้ความเป็นยุติอยู่แล้วนั้นพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ บังคับคดีตามศาลชั้นต้น
