คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกที่ดินจากจำเลย จำเลยไม่ยื่นคำให้การภายในกำหนด ศาลจึงมีคำสั่งว่าจำเลยขาดนัดยื่นคำให้การตามที่โจทก์ขอก่อนวันสืบพยานจำเลยยื่นคำร้องว่า มิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การขออนุญาตยื่นคำให้การ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วมีคำสั่งว่าจำเลยจงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ให้ยกคำร้องของจำเลย จำเลยมิได้โต้แย้งคำสั่งนี้ไว้เมื่อศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ และตัวจำเลยแล้วพิพากษาให้ขับไล่จำเลยจำเลยอุทธรณ์ว่า ไม่ได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ และประเด็นอื่น ๆศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ข้อขาดนัด โดยอ้างว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาและจำเลยมิได้โต้แย้งไว้จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องนี้ โดยเห็นว่าจำเลยไม่ได้โต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นไว้ ส่วนประเด็นข้ออื่นพิพากษายืนจำเลยฎีกาว่า จำเลยมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การได้โดยไม่จำต้องคัดค้านไว้อีกและฎีกาในประเด็นข้ออื่นด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คำสั่งของศาลที่ไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การนั้น เป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา เมื่อศาลได้มีคำสั่งนี้แล้ว อีกเกือบหนึ่งเดือนศาลจึงพิพากษา ในระหว่างนั้นจำเลยมีโอกาสที่จะโต้แย้งคำสั่งนั้นได้ แต่มิได้โต้แย้งไว้ จำเลยจึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์ในข้อนี้ได้และเมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้น คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236พิพากษายืน
