คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกหลวงชนาทรนิทเทศผู้ตายผู้ร้องคัดค้านยื่นคำร้องคัดค้าน ขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งให้ผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกผู้ตายผู้ร้องคัดค้านอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องคัดค้านฎีกา ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าไม่มีความประสงค์จะเป็นผู้จัดการมรดกคดีนี้ต่อไป เพราะได้ตกลงกับผู้ร้องคัดค้านเรียบร้อยแล้ว ขอถอนตัวจากการเป็นผู้จัดการมรดก และขอถอนคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดก ศาลฎีกาสั่งคำร้องนี้ว่า ผู้ร้องคัดค้านฎีกาฝ่ายเดียว ผู้ร้องไม่ได้ฎีกาด้วย จึงไม่มีคำฟ้องชั้นฎีกาที่จะถอนให้ยกคำร้อง และผู้ร้องจะขอถอนคำร้องขอจัดการมรดกที่ยื่นไว้ต่อศาลชั้นต้นก็ไม่ได้ เพราะศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาคดีเสร็จไปแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อคำร้องของผู้ร้องดังกล่าวนี้ ผู้ร้องยังได้ร้องขอถอนตัวจากการเป็นผู้จัดการมรดกรายนี้อีกด้วย อันแสดงว่าผู้ร้องไม่ประสงค์จะทำหน้าที่ผู้จัดการมรดกต่อไป และขอถอนตนจากตำแหน่งผู้จัดการมรดก ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจสั่งคำขอนี้ได้ด้วย และตามคำร้องที่อ้างว่าเหตุที่ขอลาออกจากหน้าที่ผู้จัดการมรดกเพราะตกลงกับผู้ร้องคัดค้านได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว นั้นปรากฏว่าผู้ร้องคัดค้านได้รับสำเนาคำร้องดังกล่าวแล้ว ไม่คัดค้าน จึงรับฟังได้ว่าเป็นจริงตามที่อ้างในคำร้อง กรณีก็มีเหตุอันสมควร ศาลฎีกาจึงอนุญาตให้ผู้ร้องลาออกจากการเป็นผู้จัดการมรดกได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1727 วรรคสอง และเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะพิจารณาฎีกาของผู้ร้องคัดค้านที่ฎีกามาว่า ผู้ร้องไม่สมควรเป็นผู้จัดการมรดกนั้นอีก จึงให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ
