คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๒ ซึ่งมิได้ใบอนุญาตเป็นผู้ค้ายาง ได้บังอาจสมคบกันพายางพาราหนัก ๓๒๐๙ กิโลกรัม บรรทุกเรือจากรัฐกลันตันของอังกฤษ ซึ่งเป็นของที่ยังไม่ได้เสียค่าอากรเข้ามาในราชอาณาจักร์ไทยโดยมิได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรีเกษตรราธิการ และไม่มีใบแสดงแหล่งกำเนิดซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐกลันตันได้ออกให้ตามกฎหมายกำกับด้วย ตาม พ.ร.บ.ควบคุมยาง ๒๔๘๑ และมิได้ผ่านด่านศุลกากรโดยถูกต้อง แล้วจำเลนได้ขายให้แก่ยางเช่งจำเลยที่ ๑ โดยไม่มีใบอนุญาตให้ค้ายาง และมิได้มีใบคูปอง หรือใบสำคัญจำหน่ายยางกำกับยาง จำเลยที่ ๑ ได้ซื้อยางนี้จากจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๒ โดยรู้ว่าเป็นของหนีภาษี.
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ตามมาตรา ๘ และจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๒ ตามาตรา ๑๔ พระราชบัญญัติควบคุมยาง พ.ศ.๒๔๘๑ และจำเลยทั้งหมดมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ.๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๘๒ ฉะบับที่ ๙ นายเซ่งหรือสมุห์จำเลยอุทธรณ์ว่าจำเลยควรมีความผิดตามมาตรา ๘ พ.ร.บ.ควบคุมยาง ๒๔๘๑ เพียงบทเดียว
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ ตาม พ.ร.บ.ศุลกากร ๒๔๖๙ มาตรา ๒๗ แต่บทเดียว นอกจากนี้ยืน. นายเช่งหรือสมุห์จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อค้านของจำเลยที่ว่ายางรายนี้ไม่อาจเสียภาษีได้ เพราะนำเข้ามาผิด พ.ร.บ.ควบคุมยาง จึงผิดฐานหลีกเลี่ยงภาษีศุลกากรไม่ได้นั้น เห็นว่าตามมาตรา ๒๗ แห่ง พ.ร.บ.ศุลกากรนั้นจะหลีกเลี่ยงภาษีศุลกากรโดยวิธีใด ๆ ก็ดีเช่นอย่างคดีนี้ ก็เป็นผิดฐานหลีกเลี่ยงภาษีศุลกากรได้ และข้อที่จำเลยว่าฟ้องของโจทก์ไปปฏิบัติตามมาตรา ๑๕๘ (๕) จึงควรยกฟ้องเสียตามมาตรา ๑๖๑ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความอาญานั้นเห็นว่าฟ้องบรรยายความว่าจำเลยเจตนาหลีกเลี่ยงภาษีอากรนำยางรายนี้เข้ามาในราชอาณาจักร์ซึ่งยางนั้นไม่ได้เสียค่าอากรโดยถูกต้องย่อมเป็นการสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้แล้ว และข้อที่จำเลยคัดค้านว่าศาลไม่ควรปรับจำเลยรวมกัน ควรแบ่งค่าปรับเรียงตัวจำเลยเป็นส่วน ๆ ไป ก็เห็นว่าการกระทำผิดรายนี้เป็นความผิดรายเดียวกันและจำเลยสมคบกระทำผิดด้วยกัน ที่ปรับรวมกันจึงเป็นการชอบด้วยกฎหมายแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
