คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิที่ดินตามที่จำเลยรับซื้อจากการขายทอดตลาดไว้ในคดีแพ่งแดงที่ ๙๕/๒๔๘๙ ทรัพย์รายนี้โจทก์เป็นผู้ครอบครองตลอดมาจนบัดนี้ จำเลยไม่เคยเข้าเกี่ยวข้องเลยโจทก์ทราบว่าจำเลยซื้อไปจากการขายทอดตลาดที่ศาลจังหวัดปากพนัง เมื่อวันที่ ๒๕ ธ.ค.๔๙ โจทก์มีความประสงค์จะชดใช้ราคาที่ดินที่จำเลยรับซื้อไปจากศาลให้กับจำเลยเพื่อเอาที่ดินดังกล่าวกลับืนมา แต่จำเลยไม่ยอมขายหรือคืนให้ จึงขอให้ศาลพิพากษาบังคับให้จำเลยรับเงิน ๒,๗๐๐ บาท และคืนที่ดินให้โจทก์ ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฟ้องของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคำฟ้องกล่าวชัดว่าจำเลยได้ซื้อทรัพย์รายนี้ไปจาการขายทอดตลาดของศาล กรณีเช่นนี้ต้องบังคับตาม ป.พ.พ. ม.๑๓๓๐ ซึ่ง บัญญัติว่า "สิทธิของบุคคลผู้ซื้อทรัพย์สินโดยสุจริตในการขายทอดตลาดตามคำสั่งของศาลหรือคำสั่งเจ้าพนักงานรักษาทรัพย์ในคดีล้มละลายนั้นท่านว่ามิเสียไปถึงแม้ว่าภายหลังจะพิสูจน์ได้ว่าทรัพย์สินนั้นจะ มิใช่ของจำเลยหรือลูกหนี้โดยคำพิพากษาหรือผู้ล้มละลาย "จะนำ ป.พ.พ. ม.๑๓๓๒ มาใช้บังคับในคดีนี้ดังที่โจทก์อุทธรณ์มาหาได้ไม่ โจทก์จึงไม่มีสิทธิฟ้องขอคืนทรัพย์จากจำเลย และเห็นว่าเมื่อคำฟ้องของโจทก์ไม่มีทางชนะคดีได้ศาลควรสั่งยกคำฟ้องตาม วิ.แพ่ง ม.๑๗๒ วรรคท้าย ไม่ใช่เป็นกรณีที่จะสั่งคืนหรือไม่รับคำฟ้องตาม
ม.๑๘ จึงพิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องของโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องคดีขอซื้อทรัพย์คืนจากจำเลยได้ตาม ป.พ.พ. ม.๑๓๓๒ ศาลฎีกาปรึกษาเห็นว่าเมื่อคดีนี้ปรากฏว่าจำเลยได้ซื้อทรัพย์รายนี้จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งของศาลก็ต้องบังคับตาม ป.พ.พ. ม.๑๓๓๐ ส่วน ม.๑๓๓๒ เป็นเรื่องการซื้อทรัพย์ในการขายทอดตลาดหรือในท้องตลาดหรือจากพ่อค้าซึ่งขายของชนิดนั้นเห็นได้ว่าไม่เกี่ยวกับเรื่องการซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลซึ่งมีบัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้ว
ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีมาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมเป็นพับ.
