คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ ๑๘๓๙นายสมพรได้ขออาศัยโจทก์อยู่ในที่ดินนั้น โดยมีนายอำนาจและจำเลยอยู่กับนายสมพรในฐานะบริวาร ต่อมาโจทก์ฟ้องขับไล่นายสมพรและบริวารศาลแพ่งพิพากษาขับไล่นายสมพรและบริวาร นายสมพรอุทธรณ์ระหว่างนี้จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่งอ้างว่าได้ครอบครองที่ดินพิพาทที่โจทก์ฟ้องขับไล่นายสมพรมาอย่างปรปักษ์ จนศาลแพ่งสั่งให้จำเลยได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาท ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ โจทก์เพิ่งทราบจึงฟ้องขอให้ศาลพิพากษาแสดงว่าที่ดินพิพาทยังเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์จำเลยไม่มีสิทธิใด ๆ จะอยู่อาศัยในที่ดินแปลงนี้ได้ คำสั่งของศาลแพ่งคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ ไม่มีผลบังคับและผูกพันโจทก์ ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย ๔๖๖.๗๗ บาท กับค่าเสียหายในอัตราเดือนละ ๒๔๐ บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะออกจากที่พิพาท
จำเลยให้การว่า จำเลยกับนายสมพรได้เข้าปลูกบ้านในที่พิพาทโดยไม่เคยขออาศัยหรือขออนุญาตจากโจทก์หรือใครทั้งสิ้น โจทก์ไม่ได้เอาใจใส่ทำประโยชน์ในที่พิพาทมาเกินกว่า ๑๐ ปีแล้ว จำเลยได้ยื่นคำร้องต่อศาลแพ่ง ขอให้สั่งว่าจำเลยเป็นผู้มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท โดยอ้างเหตุว่าจำเลยได้ครอบครองที่พิพาทมาด้วยความสงบ โดยเปิดเผย และด้วยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันเป็นเวลากว่า ๑๐ ปี ศาลแพ่งไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้จำเลยเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท ตามคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ แล้ว จำเลยอยู่ในที่ดินของโจทก์ในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์มิได้อยู่โดยละเมิด โจทก์คิดค่าเสียหายเกินความเป็นจริง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ คำสั่งศาลแพ่งคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ ไม่ผูกพันโจทก์ ห้ามมิให้จำเลยและบริวารเกี่ยวข้องกับที่ดินดังกล่าวต่อไป ให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ๑๒๐ บาท นับแต่วันที่ ๒๒ ตุลาคม ๒๕๑๑ จนกว่าจะออกจากที่พิพาท
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยเป็นบริวารของนายสมพรซึ่งอาศัยที่พิพาทของโจทก์อยู่ แม้ศาลแพ่งจะมีคำสั่งตามคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ว่าจำเลยมีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาท แต่โจทก์ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกพิสูจน์ได้ว่าตนมีสิทธิดีกว่าจำเลย ที่พิพาทจึงยังเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์คำสั่งศาลแพ่งคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ ไม่ผูกพันโจทก์ เมื่อคดีฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ คำสั่งศาลแพ่งคดีหมายเลขแดงที่ ๑๑๙๙/๒๕๑๑ ที่สั่งให้จำเลยมีกรรมสิทธิ์ในที่พิพาทไม่ผูกพันโจทก์ จำเลยจะนำมาอ้างใช้ยันโจทก์ไม่ได้ โจทก์แจ้งให้จำเลยออกจากที่พิพาทแล้วจำเลยไม่ออกไป จึงถือได้ว่าจำเลยอยู่โดยละเมิด โจทก์ชอบที่จะได้รับชดใช้ค่าเสียหาย
ที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์สืบค่าเสียหายไม่ชัด ศาลอุทธรณ์กำหนดค่าเสียหายให้โจทก์เป็นการไม่ชอบนั้น เห็นว่า คดีนี้โจทก์สืบเรื่องค่าเสียหายแล้วแต่ศาลเห็นว่าโจทก์ไม่ควรได้รับค่าเสียหายถึงขนาดนั้น ศาลย่อมมีอำนาจกำหนดค่าเสียหายได้ ตามสมควรแก่พฤติการณ์ ค่าเสียหายที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดต้องกันมานั้น เป็นจำนวนพอสมควรแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
