คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเดิมบิดาโจทก์จำนองที่นาไว้กับจำเลย ได้เอาเรือนกับเสารวมราคา ๖๕๐ บาทให้จำเลยเป็นค่าผ่อนชำระหนี้รายจำนอง ต่อมาบิดาโจทก์ตาย จำเลยได้ฟ้องโจทก์ขอให้ไถ่ถอนการจำนอง โจทก์ได้ไถ่ถอนแล้ว แต่มิได้หักราคาเรือนและเสารายนี้ไว้ จึงเป็นลาภมิควรได้ตกอยู่แก่จำเลยขอให้คืน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ราคาเรือนและเสาคืนให้โจทก์ตามฟ้อง.
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยรับเรือนและเสาไว้จากโจทก์และบิดาโจทก์นั้มีมลตามกฎหมาย เพราะขณะนั้นจำเลยเป็นเจ้าหนี้จำนองอยู่ มีสิทธิที่จะรับชำระหนี้ได้จึงไม่ได้ชื่อว่าเป็นลาภมิควรได้ และเมื่อถือว่าไม่เป็นลาภมิควรได้เช่นนี้แล้ว คดีโจทก์ก็ต้องยกฟ้อง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์
