คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์ในขณะมีสัญญาณภัยทางอากาศตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๓ และพระราชกฤษฎีกาคุ้มครองทรัพย์สินของประชาชนเมื่อมีภัยทางอากาศ พ.ศ. ๒๔๘๗ มาตรา ๓
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง ให้จำคุกจำเลย ๑๒ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชกฤษฎีกาคุ้มครองทรัพย์สินของประชาชนเมื่อมีภัยทางอากาศ พ.ศ.๒๔๘๗ ได้มีพระราชกฤษฎีกายกเลกเสียแล้วและมีพระราชบัญญัติคุ้มครองทรัพย์สินของประชาชน พ.ศ.๒๔๘๘ ใช้บังคับอยู่ในเวลานี้ เป็นกฎหมายที่มีโทษเบาแก่ผู้ต้องหา
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๙๓ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติคุ้มครองทรัพย์สินของประชาชนเมื่อมีภัยทางอากาศ พ.ศ.๒๔๘๘ มาตรา ๓ อนุมาตรา ๒ ให้จำคุกจำเลยไว้ ๒ ปี ๖ เดือน
