คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์บันทุกๆของหนักเกินอัตรา โดยความเร็ว ๕๐ ก.ม.ต่อชั่วโมง เกินอัตราที่กฎหมายอนุญาต และเมื่อถึงทางร่วมมิได้ชลอรถให้ช้าลง เป็นเหตุให้ชนรถยนต์อีกคันหนึ่งเสียหายและผู้ที่นั่งมาในรถบาดเจ็บ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดฐานบันทุกสิ่งของเกินอัตรา ให้ปรับ ๒ บาทและผิดกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๘ ข้อ ๒ กับพระราชบัญญัติรถยนต์ ร.ศ.๑๒๘ มาตรา ๑๙ พระราชบัญญัติจราจรทางบก (ฉบับที่ ๓) พ.ศ.๒๔๘๑ มาตรา ๓ ให้ปรับ ๒๐ บาท
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๑๒ บัญญัติว่าให้รถที่มาจากทางซ้ายผ่านไปก่อน เรื่องนี้ปรากฎว่ารถผู้เสียหายอยู่ทางขวา แต่ไม่รอกลับจะผ่านไปก่อนจึงเป็นฝ่ายผิดหาใช่จำเลยประมาทไม่ จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นให้ยกข้อหาโจทก์ฐานขับรถโดยประมาทเสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงจากคำพะยานและแผนที่เกิดเหตุปรากฎว่ารถ ๒ คันนี้ต่างขับเร็วมาด้วยกัน เมื่อฟังได้ว่าจำเลยขับรถมาโดยเร็วและไม่เบารถเมื่อเข้าทางร่วม ก็เป็นการละเมิดต่อพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.๒๔๗๗ มาตรา ๑๓ และเมื่อมีเหตุโดนกันขึ้น จำเลยก็ต้องมีผิดฐานขับรถโดยประมาทตามพระราชบัญญัติรถยนต์ ร.ศ.๑๒๘ มาตรา ๑๙
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลชั้นต้น
