คำฟ้องและคำให้การ
สืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระเงินให้แก่โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์และยื่นคำร้องขอทุเลาการบังคับ
ศาลอุทธรณ์สั่งให้จำเลยหาประกันสำหรับจำนวนเงินตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นภายในเวลาที่ศาลชั้นต้นกำหนด หากพ้นกำหนดเวลาให้ยกคำร้อง จำเลยไม่ได้วางเงินประกันภายในกำหนดที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่ง โจทก์จึงขอให้ศาลออกหมายบังคับคดี ต่อมาจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่า ไม่ทราบคำสั่งศาลอุทธรณ์ จึงขอนำหลักทรัพย์เข้าเป็นประกันเพื่อทุเลาการบังคับ ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์คำสั่ง จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งให้จำเลยนำหลักทรัพย์เข้าเป็นประกันเพื่อทุเลาการบังคับศาลอุทธรณ์สั่งว่ากรณีต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 231 วรรคสาม ย่อมอยู่ในอำนาจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งคำร้องจะขอให้ศาลอุทธรณ์สั่งไม่ได้ ให้ยกคำร้อง จำเลยที่ 2 ฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ปัญหาที่ขึ้นมาสู่ศาลฎีกามีว่า คำสั่งของศาลอุทธรณ์ชอบหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำร้องของจำเลยที่ 2ลงวันที่ 28 ธันวาคม 2530 นั้น จำเลยขอนำหลักทรัพย์คือที่ดิน2 แปลงเป็นประกันเพื่อขอทุเลาการบังคับคดี จึงถือได้ว่าเป็นคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีใหม่ แม้จำเลยที่ 2 จะขอทุเลาการบังคับคดีมาแล้วแต่ศาลชั้นต้นยกคำร้องเพราะจำเลยที่ 2 วางหลักประกันล่วงเลยกำหนดระยะเวลาก็ตาม ก็ไม่มีกฎหมายห้ามว่าจะขอทุเลาการบังคับคดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 231 วรรคแรกอีกไม่ได้ และการวินิจฉัยคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีซึ่งอยู่ในระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์เป็นอำนาจของศาลอุทธรณ์โดยเฉพาะดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคำร้องของจำเลยที่ 2 อยู่ในอำนาจของศาลชั้นต้นที่จะสั่งคำร้อง จะให้ศาลอุทธรณ์สั่งไม่ได้และยกคำร้องของจำเลยที่ 2 นั้น จึงเป็นการไม่ชอบศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาคำร้องขอทุเลาการบังคับคดีของจำเลยที่ 2 และมีคำสั่งใหม่
