คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสามสำนวนนี้
โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสามว่า เช่าห้องของโจทก์เพื่อประกอบการค้า จำเลยมิได้ระวังรักษาสถานที่เช่าเช่นวิญญูชนจะพึงปฏิบัติ โจทก์ได้บอกเลิกการเช่าแล้ว จึงขอให้ขับไล่จำเลยทั้งสามต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัย โจทก์ไม่เคยบอกเลิกการเช่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยเช่าเพื่อประกอบการค้าส่วนข้อที่โจทก์ว่าจำเลยมิได้ระวังรักษาห้องเช่า เช่นวิญญูชนจะพึงปฏิบัติและได้บอกเลิกการเช่าแล้วนั้น ฟังไม่ได้ จึงพิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์ ฯลฯจำเลยทั้งสามฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ห้องพิพาทเป็นเคหะตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ฟังมาว่า นายยิ้วหั่วจำเลยเช่าห้อง2 ห้อง เปิดตลอดถึงกันทำเป็นร้านค้าเครื่องดื่มน้ำชากาแฟสุรา นายคิมจำเลยเช่าห้องหนึ่งเปิดเป็นร้านเย็บเครื่องหนังและมีเครื่องอุปกรณ์การเย็บหนังบริบูรณ์ส่วนนายใช้จำเลยเช่าห้องหนึ่งห้องเปิดเป็นร้านทำบัดกรีสังกะสีมีเครื่องใช้อันเป็นอุปกรณ์ในการทำบัดกรีพร้อมมูล
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ากรณีนี้ไม่เข้าวิเคราะห์ศัพท์คำว่า "เคหะ" ตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯ มาตรา 5
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
