คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๙๓, - ๒๙๗ ให้จำคุกจำเลย ๓ ปี เพิ่มโทษ ตามมาตรา ๗๒ อีกหนึ่งในสาม ลดฐานปราณีตามมาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๒ ปี เมื่อพ้นโทษจำคุกแล้ว ให้ส่งตัวไปกัก กันอีก ๕ ปี ตาม พ.ร.บ. กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ. ๒๔๗๙ มาตรา ๘ - ๙.
จำเลยอุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า ศาลได้เพิ่มโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๗๒ แล้ว จะเพิ่มโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. กักกันอีกไม่ได้
ศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ. กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย มาตรา ๙ บัญญัติไว้ชัดแล้วว่าในกรณีที่ปรากฎว่าผู้ใดเป็นผู้มี สันดานเป็นผู้ร้าย ให้ศาลพิพากษาลงอาญาแก่ผู่นั้นตาม กฎหมายที่บัญญัติไว้สำหรับความผิดนั้นเสียชั่นหนึ่งก่อน แล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้เพิ่มโทษกักกันขึ้นอีกโสดหนึ่ง. ส่วนที่จำเลยขอให้ลดโทษกักกันตามมาตรา ๕๙ แห่ง ก.ม.ลักษณะอาญา นั้น ศาลฎีกาได้เคยวินิจฉัยไว้ในคดีที่ ๑๓๘๗/ ๒๔๙๕ แล้ว ว่าจะลดโทษาตามมาตรา ๕๙ ไม่ได้. คงพิพากษายืน.