คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า จำเลยได้เช่าตึกพิพาทเพื่อประกอบการค้าตั้งโรงแรมและให้เช่าช่วง บัดนี้จำเลยผิดสัญญา โจทก์ได้บอกเลิกการเช่าจำเลยเพิกเฉย โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่
จำเลยให้การว่า ได้เช่าห้องเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ และสัญญาเช่ายังไม่สิ้นอายุโดยจำเลยส่งค่าเช่า แต่โจทก์ไม่ยอมรับ ผู้เช่าช่วงได้เช่ามาก่อนซึ่งโจทก์รู้แล้ว คดีโจทก์ขาดอายุความ และจำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ 2489 ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเข้าอยู่ในตึกพิพาทเพื่อประโยชน์แห่งการค้าของจำเลยเท่านั้น ฉะนั้นตึกพิพาทจึงไม่ใช่เคหะ ตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ พ.ศ. 2489, 2490พิพากษากลับ ให้ขับไล่จำเลย
