คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 15, 66, 67, 102 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคสอง, 66 วรรคหนึ่งจำคุก 35 ปี
จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 17 ปี6 เดือน ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 5 พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เห็นสมควรหยิบยกปัญหาที่จำเลยฎีกาเป็นทำนองว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่แจ้งชัดพอที่จะรับฟังว่า จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนตามฟ้องไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายขึ้นวินิจฉัยก่อน ปัญหานี้เห็นว่า เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพและโจทก์นำสืบพยานหลักฐานได้สมฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยแล้ว จำเลยมิได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นในปัญหาดังกล่าว ดังนั้น การที่จำเลยเพิ่งหยิบยกปัญหาดังกล่าวขึ้นอ้างในชั้นฎีกาจึงเป็นข้อที่มิได้ว่ากล่าวกันมาแล้วโดยชอบในศาลล่างทั้งสอง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 249 วรรคหนึ่ง ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยปัญหาที่ต้องวินิจฉัยต่อไปตามฎีกาของจำเลยมีว่า ที่ศาลล่างทั้งสองกำหนดโทษจำเลยต้องกันโดยลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้ว คงจำคุก 17 ปี 6 เดือนนั้นสูงเกินไปหรือไม่ เห็นว่า ที่ศาลล่างทั้งสองใช้ดุลพินิจวางโทษจำคุกจำเลยต้องกันดังกล่าวมานั้น เหมาะสมแก่รูปคดีแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
