เนื้อความคำพิพากษา
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 ชำระหนี้ตามสัญญากู้ยืมและบังคับจำนอง จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกันจำเลยที่ 1 ยื่นคำให้การและฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ 1 สำคัญผิดในสาระสำคัญของสัญญากู้ยืมในเรื่องผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ในเรื่องการผิดนัดที่ว่าหากผิดนัดงวดใดงวดหนึ่งแล้วให้โจทก์ฟ้องบังคับคดีได้ทันที สัญญาจึงตกเป็นโมฆะ ขอให้เพิกถอนสัญญากู้ยืมตามฟ้องศาลชั้นต้นตรวจคำฟ้องแล้วมีคำสั่งให้รับเป็นคำให้การจำเลยที่ 1 สำหรับฟ้องแย้งไม่เกี่ยวกับฟ้องเดิม และไม่มีทางชนะคดีจึงไม่รับจำเลยที่ 1 อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า
จำเลยที่ 1 ฟ้องแย้งขอให้เพิกถอนทำลายสัญญากู้ยืมเงินระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 ได้หรือไม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสามบัญญัติว่า "จำเลยจะฟ้องแย้งมาในคำให้การก็ได้ แต่ถ้าฟ้องแย้งนั้นเป็นเรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับคำฟ้องเดิมแล้วให้ศาลสั่งให้จำเลยฟ้องเป็นคดีต่างหาก" ดังนี้เห็นว่า แม้การที่โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1นั้น นอกจากจำเลยที่ 1 จะให้การต่อสู้คดีแล้ว จำเลยที่ 1 ยังมีสิทธิฟ้องโจทก์ในเรื่องเดียวกันนั้นเข้ามาในคดีเดียวกันได้ด้วยก็ตามแต่เนื่องจากคดีนี้จำเลยที่ 1 ได้ให้การต่อสู้คดีไว้ในข้อ 3 แล้วว่าสัญญากู้ยืมเงินระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 เป็นโมฆะเพราะเป็นการแสดงเจตนาโดยสำคัญผิดในสิ่งซึ่งเป็นสาระสำคัญแห่งนิติกรรม
จำเลยที่ 1 จึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ ซึ่งหากศาลพิจารณาได้ความจริงดังที่จำเลยที่ 1 กล่าวอ้างเป็นข้อต่อสู้คดีมานั้น ศาลก็มีอำนาจชี้ขาดให้ยกฟ้องโจทก์ ซึ่งมีผลให้จำเลยที่ 1ไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์ได้อยู่แล้ว ฉะนั้นจำเลยที่ 1 จึงไม่จำต้องฟ้องแย้งขอให้เพิกถอนและทำลายสัญญากู้ยืมเงินดังกล่าวให้สิ้นผลบังคับต่อกันอันจะเป็นเหตุให้ศาลต้องวินิจฉัยชี้ขาดปัญหานั้นซ้ำอีกพิพากษายืน
