คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจแัยข้อกฎหมายว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เดิมโจทก์และจำเลยเป็นสามีภริยากัน มีบุตรด้วยกัน 1 คน ต่อมาโจทก์และจำเลยต่างเป็นโจทก์ฟ้องซึ่งกันและกัน ปรากฏตามคดีแพ่งของศาลจังหวัดอุดรธานีหมายเลขแดงที่ 248-249/2521 โดยสำนวนแรก จำเลยเป็นโจทก์ฟ้องโจทก์เป็นจำเลยขอหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา ขอแบ่งสินสมรสและขอเป็นผู้ปกครองบุตร และสำนวนหลัง โจทก์ฟ้องจำเลย ขอหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา และขอแบ่งสินสมรส ในคดีทั้งสองสำนวนดังกล่าวมีประเด็นข้อพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์สินหลายรายการ รวมทั้งที่ดินโฉนดเลขที่ 1056 ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น พร้อมด้วยห้องแถวเลขที่ 90,91,92 ที่ดินไม่มีหนังสือสำคัญ
เนื้อที่ 15 ไร่ซึ่งอยู่ที่นิคมสงเคราะห์ เขื่อนอุบลรัตน์ และที่ดินโฉนดเลขที่ 11301ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ซึ่งโจทก์ฟ้องขอแบ่งจากจำเลยในคดีนี้ ในที่สุดโจทก์และจำเลยได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันต่อหน้าศาล โดยยอมหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากัน และแบ่งสินสมรสกัน ซึ่งศาลได้พิพากษาให้คดีเป็นอันเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความนั้นแล้ว แต่ตามสัญญาประนีประนอมยอมความดังกล่าวมิได้กล่าวถึงทรัพย์สินซึ่งโจทก์ฟ้องขอแบ่งจากจำเลยในคดีนี้ คดีคงมีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยในชั้นนี้ว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้เป็นการฟ้องซ้ำกับคดีแพ่งเลขแดงที่ 248-249/2521ของศาลจังหวัดอุดรธานีหรือไม่ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว
เห็นว่า โจทก์และจำเลยในคดีนี้ได้เคยมีคดีฟ้องร้องพิพาทกันเกี่ยวกับการแบ่งสินสมรสมาแล้ว ซึ่งศาลได้มีคำพิพากษาให้แบ่งสินสมรสตามที่คู่ความตกลงประนีประนอมยอมความกันจนคดีถึงที่สุดไปแล้ว การที่โจทก์กลับมาฟ้องขอแบ่งสินสมรสจากจำเลยอีกย่อมเป็นการรื้อร้องฟ้องกันอีกในประเด็นที่ได้วินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกัน ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 148 ไม่ว่าทรัพย์ที่โจทก์ฟ้องขอแบ่งจากจำเลยในคดีนี้จะเป็นทรัพย์รายเดียวกันกับคดีก่อนหรือต่างรายกัน ก็ยังเป็นการฟ้องร้องในประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยโดยอาศัยเหตุอย่างเดียวกันอยู่นั้นเอง"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
