คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินสวน ๑ แปลงจำเลยบุกรุกเข้ามาทำรั้ว ถางหญ้า ตัดต้นขี้เหล็ก ขอให้ศาลห้ามและเรียกค่าเสียหาย ฯลฯ
จำเลยให้การว่า ที่ดินสวนตามฟ้องเป็นที่ดินของนางแดง เรนชนะไม่ใช่เป็นของโจทก์ นายแดงทำหนังสือขายที่ดินแปลงนี้ให้จำเลยแล้วมอบการครอบครองที่ดินให้จำเลยยึดถือครอบครองตลอดมา ได้สิทธิครอบครองเพราะเป็นที่ไม่มีหนังสือสำคัญ ต่อมานายแดงผิดนัดไม่ยอมจดทะเบียนการโอนต่อเจ้าพนักงานตามข้อตกลง จำเลยจึงฟ้องนายแดงเป็นจำเลยต่อศาลจังหวัดชุมพรตามคดีแพ่งเลขแดงที่ ๒/๒๕๑๐ นายแดงยอมโอนที่ดินให้จำเลย วันชี้สองสถาน โจทก์รับว่าที่ดินที่โจทก์ฟ้องเป็นแปลงเดียวกับที่ดินแปลงที่นายแดงทำสัญญาประนีประนอมยอมความโอนให้กับจำเลยคือ โจทก์ในคดีแพ่งเลขแดงที่ ๒/๒๕๑๐ ของศาลจังหวัดชุมพรจริงซึ่งโจทก์เพิ่งทราบในวันชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นจึงงดสืบพยานของคู่ความโดยเห็นว่าโจทก์รับแล้วว่าที่ดินพิพาทเป็นแปลงเดียวกับที่ศาลพิพากษาตามยอมให้นายแดงโอนให้จำเลยตามคดีแพ่งแดง ๒/๒๕๑๐ ของศาลจังหวัดชุมพรแล้ว จำเลยก็ย่อมได้สิทธิครอบครองตามคำพิพากษา จึงฟังว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยการที่จำเลยตัดต้นไม้จึงไม่เป็นละเมิดต่อโจทก์ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องโจทก์กล่าวอ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของผู้ครอบครองที่ดินพิพาทติดต่อกันมา ๑๐ ปีเศษแล้ว จำเลยเพิ่งบุกรุกเข้ามาครอบครองที่ดินพิพาทเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ก่อนโจทก์ฟ้องเพียง ๑ เดือนเท่านั้น และโจทก์ทราบเมื่อฟ้องคดีนี้ว่า ศาลได้พิพากษาตามยอมให้นายแดงโอนขายที่ดินพิพาทให้โจทก์ตามคดีแพ่งแดง ๒/๒๕๑๐ ส่วนจำเลยก็ต่อสู้ว่า ได้ครอบครองที่ดินพิพาทมาตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ๒๕๐๙ ซึ่งเป็นเวลาทำสัญญาซื้อขายกัน ประเด็นสำคัญของคดีจึงอยู่ที่ว่า ฝ่ายใดได้ครอบครองที่พิพาทด้วยเจตนาเป็นเจ้าของซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่โจทก์จำเลยยังโต้เถียงกันฟังเอาเป็นยุติยังไม่ได้ในชั้นนี้ จึงชอบที่ศาลจะต้องฟังพยานหลักฐานของคู่ความต่อไปจนสิ้นกระแสความ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
