คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๗ เวลากลางคืนก่อนเที่ยง จำเลยได้ร่วมกันลักเครื่องขยายเสียง ๑ เครื่อง และอุปกรณ์ของนายแจ่ม ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓๕, ๘๓
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๕ จำคุกคนละ ๖ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า นายยูรพยานโจทก์ที่เห็นเหตุการณ์ใกล้ชิดเบิกความว่า เห็นจำเลยแบกหีบกระดาษห่างบ้านผู้เสียหาย ๑ เส้นเศษ ในคืนวันที่ ๑๗ เวลาประมาณตี ๑ เศษ เป็นเวลาก่อนเที่ยง หาใช่เป็นในคืนวันที่ ๑๖ กุมภาพันธ์ เวลากลางคืนก่อนเที่ยงดังโจทก์กล่าวหาในฟ้องไม่ ฉะนั้นเมื่อฟังว่า นายยูรเห็นเหตุการณ์ในคืนวันที่ ๑๗ ซึ่งแสดงว่าเหตุการณ์ลักทรัพย์เกิดขึ้นในคืนวันนั้นแล้วก็ ต้องถือว่าข้อเท็จจริงที่โจทก์นำสืบผิดวันต่างกับข้อเท็จจริงที่กล่าวในฟ้อง ข้อเท็จจริงในเรื่องผิดวันเป็นข้อสารสำคัญในคดีอาญา และจำเลยต่างนำสืบต่อสู้อ้างฐานที่อยู่ตามวันที่โจทก์กล่าวหาในฟ้อง นอกจากนี้ยังเห็นได้ว่าทำให้จำเลยหลงข้อต่อสู้ด้วย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ ให้ศาลยกฟ้อง
ส่วนคำเบิกความนายอ๊าดนายดอกไม้พยานโจทก์ที่ว่า จำเลยทั้งสามเอาเครื่องขยายเสียงและแผ่นเสียงไปขายในภายหลัง แม้จะเป็นความจริง จำเลยก็จะผิดฐานรับของโจรซึ่งโจทก์ไม่ได้อ้างบทขอให้ลงโทษและบรรยายความมาในฟ้องเพื่อแสดงให้เห็นว่า โจทก์มีความประสงค์ขอให้ลงโทษในฐานรับของโจร ศาลจะลงโทษจำเลยฐานรับของโจรไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
